حضرت عبدالعظیم حسنی(ع)-مدح


تا که پایم به این حرم وا شد

غصه از روی سینه ام پا شد

درد بی دردی ام مداوا شد

طبع خشکیده ام شکوفا شد

فصل تنهایی ام دگر طی شد

وطن مادری من ری شد

پیش پای تو سر نمیخواهم

جز دلی دربدر نمی خواهم

به منی که جگر نمی خواهم

میدهی هر قدر نمی خواهم

جرأت پر زدن به من دادی

بسکه عشق حسن به من دادی

حسنی هستی و کرم داری

خوشبحالت که تو حرم داری

چه قدر عزت و حشم داری

نکند از درت برم داری!

میروم بی تو رو به حیرانی

ملجأ مردمان تهرانی

نامت عبدالعظیم آقا جان

لقبت هم کریم آقا جان

همگی از قدیم آقا جان

با تو همسایه ایم آقا جان

سایه ات مستدام همسایه

شخص عالی مقام همسایه

شب جمعه در ازدحام حرم

شده ام خم به احترام حرم

زندگی ام شده به نام حرم

پرچم سبز روی بام حرم

آبروی تمام “ایران” است

نفس تازه ای به هر جان است

داده ام در هوای تو پر را

میدهم پای تو تن و سر را

میزنم حرف های آخر را

ناله های غریب مادر را

ما شنیدیم از دل صحنت

جان به قربان سفره ی پهنت

بانی روضه های مسلمیه

گریه های عزای مسلمیه

اشک جاری به پای مسلمیه

سوز و ساز صدای مسلمیه

حرمت پاتوق حسینی هاست

حرمت مثل کربلا زیباست

حرف کرببلاست یاالله

روضه هایی به پاست یا الله

این سری که جداست یاالله

سر ارباب ماست یاالله

بر سر نیزه هاست هجده سر

قد زینب شده است کوته تر

تا که او را نشانه میکردند

سنگ ها را روانه میکردند

گریه اش را بهانه میکردند

قسمتش تازیانه میکردند

تازیانه ، به روی یک خواهر

تازیانه... مدینه... یک مادر




موضوع: عبدالعظیم حسنی، 
 

تاریخ درج شعر : یکشنبه 1395/10/12 | 02:39 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو