حضرت ام کلثوم(س)-مدح و مصائب


صدایِ گریه‌ی او شهر را تکان می‌داد

و پای روضه‌ی او هر که بود جان می‌داد

میان قوم عرب یک نسب‌شناس کجاست

که لحن خطبه، علی را فقط نشان می‌داد

نگاه کرد به تسبیح خواهرش زینب

که این حماسه به او قدرت بیان می‌داد

کلامِ دخترِ نهج البلاغه نافذ بود

و درسِ مردی و غیرت به کوفیان می‌داد

خطاب کرد: «شما تا ابد دو رو بودید

اگر خدا به شما عمر جاودان می‌داد

به پاس این همه مدت که دم تکان دادید

خلیفه کاش همان قدر استخوان می‌داد

در این معامله کوفه سفیه بود سفیه

که دین خویش نفهمیده رایگان می‌داد

نشسته‌اید سر سفره‌ی حرام آن‌قدر

که نامه‌های شما نیز بوی نان می‌داد

و رودهای روان را بر آن کسی بستید

که اذن ریزش باران به آسمان می‌داد

به بی‌پناهی اهل خیام در صحرا

فقط حرارت خورشید سایبان می‌داد

شما به نام محمد چقدر می‌کشتید

خدا اگر به علی همچنان جوان می‌داد»

و کاش خطبه او تا همیشه جاری بود

و کاش گریه کمی بیشتر امان می‌داد

نوشته‌اند که شورش به راه می‌افتاد

اگر زمانه کمی بیشتر زمان می‌داد

 




موضوع: حضرت ام کلثوم(س)، 
 

تاریخ درج شعر : دوشنبه 1396/01/7 | 03:40 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.