حضرت زهرا(س)-مدح و شهادت


ای نگاهت تمامِ خوبی‌ها

به دو چشمت بهشت محتاج است

نگهی سوی من اگر نکنی

همه سرمایه‌ام به تاراج است

 

با طلوعِ وجودِ پرنورت

رونق آفتاب می‌افتد

و اگر ذره‌ای اراده کنی

از جهانی عذاب می‌افتد

 

پیش دریای او نمی‌دانی

از کراماتِ او چه بنْویسی

بشکنی ای قلم، اگر یک‌بار

از زد و خوردِ کوچه بنْویسی

 

بنویسید: آسمانِ شعر

بعدِ زهرا همیشه بارانی‌ست

بنویسید: بعدِ او یک مرد

در سکوتی عمیق، زندانی‌ست

 

گریه‌های بلند در دل چاه

چه کسی گفته است آسان است

بگذارید بازتر نشود

تازه این اول زمستان است

 

از همین‌جای شعر جا دارد

دلِ من یک مدینه درد کند

چه غم‌انگیز می‌شود وقتی

جای در روی سینه درد کند

 

کاش وقتی که داشت رد می‌شد

کوچه‌های مدینه تنگ نبود

کاش وقتی که حقِ خود را خواست

آینه در کنار سنگ نبود

 

عده‌ای نانجیب بی‌احساس

حرمتِ ماه را نفهمیدند

زیرِ پا شاخه یاس را کشتند

طفلِ در راه را نفهمیدند

 

کوچه‌های مدینه بی‌زهرا

چه غم‌انگیز و سرد و سنگین است

وای بر همسرش علی، وقتی

این که فضه‌ست، حالتش این است




موضوع: شهادت حضرت زهرا(س)،  كوچه بنی هاشم، 
 

تاریخ درج شعر : شنبه 1396/11/28 | 03:02 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
نمایش نظرات 1 تا 30
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.