امام حسن مجتبی(ع)-مدح


شکرُ لِلّه اگر زبان دارم

طبع آیینیِ روان دارم

خاکیم ، میل آسمان دارم

بال اگر نیست نردبان دارم

شاعرم ، بر زبان من عشق است

شکر، نام و نشان من عشق است

 

عشق اگر هست در یَمُت یَرنی است

من اویسم وفای من قرنی است

دل من چون عقیقها یمنی است

خون دلم پس مرام من حسنی است

هرکجا عشق خیمه زد وطن است

شکرُلِلّه امام من حسن است

 

ما به توحید از خدا گفتیم

در نبوّت ز مصطفی گفتیم

در امامت ز مرتضی گفتیم

در کرامت ز مجتبی گفتیم

ما مسلمان این قبیله شدیم

وَبتَغوا را اِلی الوسیله شدیم

 

ذکر ماشد به هر کلام ، حسن

نیّتِ ما به هر سلام ، حسن

بر زبانها علی الدّوام ، حسن

کن نگاهی به ما امام حسن

دل ما خون شد ای بقیع نشین!

یا کریم آمد ای کریم ! ببین

 

پاکشیدی تو از مناظره ؟ نه

ترس داری تو از مخاطره؟ نه

صلح کردی ولی مذاکره ، نه

در بقیعی ولی محاصره ، نه

آل وهّاب کمتر از آن است

که ببند ز شیعیان تو دست

 

ما تو را در خطر نمی بینیم

دشمنت را قَدَر نمی بینیم

دیگر از سَم ضرر نمی بینیم

بر سر نیزه سر نمی بینیم

که بقیع تو خوش سرانجام است

پایتخت جهان اسلام است

 

کو؟ ندیدند در جدل چه گذشت؟

سالها بر سر ملل چه گذشت؟

یا ندیدند در جمل چه گذشت؟

بر سر وارث هبل چه گذشت؟

حسنی زاده ها فراوانند

وای اگر تیغ را بجنبانند




موضوع: مدح و مناجات با امام حسن(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : چهارشنبه 1397/03/9 | 02:24 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.