حضرت مسلم بن عقیل(ع)


سیر و سلوک من شده آواره بودن

بی "چاره" بودن با وجود چاره بودن

هرکس کسی دارد ولیکن من ندارم

کاری به جز زانو بغل کردن ندارم

من دوست دارم کوچه گرد شب شدن را

شب تا سحر دلواپس زینب شدن را

رفتند اما یک نفر دوروبرم بود

آن یک نفر هم سایه ی پشت سرم بود

گشتم ولی این شهر پروانه ندارد

انگار جز طوعه کسی خانه ندارد

این شهر بی درد است ، یک زن اهل درد است

طوعه پناهم داد ، خیلی طوعه مرد است

چه مردم نامهربانی داشت کوفه

ای کاش ده تا مثل هانی داشت کوفه

در کوفه دیگر حرمت مهمان شکسته

این چند روز آنقدرها دندان شکسته

اینجا وفا دارد ، وفاهای دروغی

بازار هم دارد ، چه بازار شلوغی !!!

بازار ، دنبال وفا رفتم ، جفا داشت

اما خدا را شکر دیدم بوریا داشت

حالا که دستم بسته شد یاد علی ام

معلوم شد امروز داماد علی ام

از بام نه از چشمشان افتادم آخر

دیدی چه کاری دست زینب دادم آخر؟!!

گفتم سرم را طوعه میگیرد به دامان

اما سرم را کوفیان دادند طفلان

مانند قربانی تنم را میکشیدند

دست مرا بستند و از پا میکشیدند

میخواستم خونم به پای رب بریزد

گل در مسیر محمل زینب بریزد ...




موضوع: مسلم ابن عقیل، 
 

تاریخ درج شعر : یکشنبه 1397/06/18 | 10:14 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو