حضرت زهرا(س)-بستر شهادت


پس از سه ماه به او چشمِ کودکان اُفتاد

بلند شد برود راه ، ناگهان اُفتاد

پس از سه ماه به سمتِ تنور خود را بُرد

پس از سه ماه چه شد که به فکرِ نان اُفتاد

پس از سه ماه کمی خانه آب و جارو شد

رسید تا که دَمِ در در آستان اُفتاد

چهار کودکِ خوشحال را خودش می‌شُست

اگرچه در بدنش دردِ بی امان اُفتاد

غذا که پخت خودش ، فضه سفره را انداخت

دوباره لقمه‌ی او دستِ این و آن اُفتاد

ولی نشد که فقط لقمه‌ای خودش بخورد

چقدر فضه صدا زد که از دهان اُفتاد

میانِ بسترِ خود رو به قبله شد خانم

کشید پرده به رو روی نیمه جان ، اُفتاد

همینکه مادرِ پروانه‌ها دو چشمش بست

همینکه ناله‌ی طفلان در آشیان اُفتاد

دوید از دلِ مسجد به خانه ، سلمان دید

که چند مرتبه آقا نفس زنان اُفتاد

جماعتی که زنش را زدند می‌دیدند

چقدر روی زمین با سر آسمان اُفتاد

غروب از رویِ تل دخترش به پایین رفت

اگرچه تا دل گودال از توان اُفتاد

نگاه کرد نگاهش در آن شلوغی بر...

عصا ، سنگ ، تبر ، دشنه‌ ، سنان اُفتاد

گرفت چادرِ او زیرِ پا زمین خورد آه

سرِ برادرِ او دستِ شامیان اُفتاد




موضوع: وصیت و بستر شهادت، 
 

تاریخ درج شعر : جمعه 1397/11/19 | 12:44 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.