حضرت زهرا(س)-بستر شهادت


شکسته قامتی اِی؛ یارِ نیمه جانِ علی

چه بی فروغ شدی ماهِ آسمانِ علی

مرا به خاک نشانده قَدِ هلالیِ تو

گرفته سوسوی چشمانِ تو تَوانِ علی

نَفَس نَفَس زَنی و ذَرّه ذَرّه آب شَوی

چه زود پیر شُدی همسرِ جوانِ علی

سه ماه شد که سُخن با علی نمی گویی

سه ماه شد که ندادی رُخَت نشانِ علی

همیشه بسترت از برگ های لاله پُر است

گُلِ خَزان زده ی سُرخِ بوستانِ علی

کَسی سُراغِ تو را از علی نمی گیرد

مدینه مرگ کُند آرزو، به "جانِ علی"

گرفته ام زِ غریبی دو زانویم به بَغَل

که تاب آوَرَد این؛ داغِ بی کرانِ علی

اگر چه بِینِ خُسوفی هنوز ماهِ مَنی

بِتاب بَر من و بَر این سِتارگانِ علی

بیا و این دَم آخَر بَرای دِل خوشی ام

بَخند تا که نَمُردَم، بِخَند جانِ علی




موضوع: وصیت و بستر شهادت، 
 

تاریخ درج شعر : جمعه 1397/11/19 | 02:18 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.