امام سجاد(ع)-مدح و ولادت


دوباره وحی، دوباره نگاه پیغمبر

زبور آل محمد، به ماه پیغمبر

دوباره رویشِ نهج البلاغه ای دیگر

و تا قیام قیامت گواه پیغمبر

صحیفه ای که ملَقّب به اُخت قرآن است

چراغ روشن عشاقِ راه پیغمبر

چه خوب؛ ختم رسالت، رسالتش باقیست

امام، حلِّ معمای راه پیغمبر

و هر که یافت مقام اطاعت سجاد

به روز حشر شفیعش، پناه پیغمبر

همان مقام، همان منزلت، همان مَسند

برای حضرتشان، شأن و جاه پیغمبر

امامِ بعد حسین و حسن همین آقاست

طلایه دارِ بزرگ سپاه پیغمبر

برای کرب و بلا، باز نور عین آمد

علیِ اوسط و شهزاده حسین آمد

 

برای کرب و بلا التماس باید کرد

چو عطر سیب، تأسّی به یاس باید کرد

اگر هزار پسر هم به شیعیان بدهند

فقط ز اسم علی اقتباس باید کرد

چقدر نام علی بر امام، می آید

به این دلیل ز سلطان، سپاس باید کرد

شبیهِ شِبه پیمبر، برادرِ او را

فقط به شاهِ ولایت قیاس باید کرد

در امتدادِ مناجاتِ‌ کشتۀ گودال

به قامت پسرش، این لباس باید کرد

خدا بدون دعا، اعتنا به کس نکند(۱)

و بی سلاحِ دعایش، هَراس باید کرد

دلم به نالۀ اهل سحر گرفتار است

میان همهمه، ترک تماس باید کرد

امام را نشناسیم، بی سحرهایش

که ارزشِ دلِ دریاست از گوهرهایش

 

در آسمانِ ولایت، مَهی نمایان شد

ستارۀ سحرِ کربلا درخشان شد

مجاهدی که نهان شد مجاهدت هایش

مبارزی که به تیغ دعا به میدان شد

میانِ شعلۀ سوزان، شبیه ابراهیم

تمام بستر و سجاده اش گلستان شد

اجازه خواست که تا در رکاب مولایش

کند جهاد، ولی سَرورِ اسیران شد

خدا نخواست قیامش بخون بیانجامد

امامِ قافله، آموزگار قرآن شد

برای آنکه حقایق شود بسی روشن

به ابتکارِ بیان، پیشتازِ تِبیان شد(۲)

در اولین اثرش،خطبه خطبه گریه گرفت

قیام اشک بپا در تمام دوران شد

سپاه روضه و مرثیه را که راه انداخت

چراغ راه، فرا روی اهل ایمان شد

هزار لشگرِ هیئت، برایش آماده

یکی از آنهمه لشگر سپاهِ ایران شد

و ریخت خانۀ ظلم بنی اُمیه فرو

اگر چه گاه به ویران و گاه زندان شد

امامِ مُفترَضُ الطاعه را کجا بردند

میان بزم شراب و قمار مهمان شد

صدای ناله اش آید هنوز: وای از شام

فقط براه خدا این مصائب آسان شد

من از دریچۀ خیمه، غریب را دیدم

و دست و پا زدنش را، چه سخت بی جان شد

و عمه های خودم را ز خیمه تا مقتل

و تا حجاب بماند، عجیب طوفان شد

فرشته های حرم بی قرار در گودال

سرِ حسین سرِ نیزه ای نمایان شد

خدا نخواست مرا کُشته در حرم بیند

فقط به درد دلم عمه بود، درمان شد

صدا به ناله که زد: یابقیةَ الماضین!

خدا به صوت عقیله کفیلِ این جان شد

به مجلسی که ستم بود و خیزران و شراب

سر بریدۀ بابا شکسته دندان شد

ز رازِ سینه چگویم که روضه ناموسی است

به دخت فاطمه توهین ز سوی عدوان شد

فقط اشارۀ سربسته میکنم، آری

یتیم فاطمه تنها کنیز‍ِ سبحان شد(۳)

میان ما و شما، وعده، روز هم عهدیست

دوای درد اهانت به فاطمه مهدیست

 

۱-قل ما یَعبَعؤا بِکُم ربّی لَولا دُعاؤکُم

اگر دعایتان نباشد خدا به شما اعتنایی نخواهد کرد

(فرقان-۷۷)

۲- روشنگریِ صریح

۳-اَمَةُ الله




موضوع: ولادت امام سجاد(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1398/01/20 | 11:26 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.