تبلیغات
«حسینیه» پایگاه تخصصی مدح و مرثیه - علیرضا خاکساری

حضرت عبدالله بن الحسن(ع)


بر شانه های زخمی خود کوه غم دارم

من در محرم بیشتر میل حرم دارم

عشق به شش گوشه مرا از زندگی انداخت

از دوری اش یک کربلا در سینه غم دارم

این اشک را از لقمه های سفره ی بابا

این مهر را از شیر پاک مادرم دارم

گفتند کل الخیر فی باب الحسین آری

من هرچه که دارم از این باب الکرم دارم

با خلوت بارانی خود هر شب جمعه

در سر هوای شعرهای محتشم دارم

دلتنگی ام چندین برابر شد در این شب ها

مهدی زهرا را میان روضه کم دارم

درد فراق کربلا بی خانمان ام کرد

شبهای جمعه رهسپار جمکرانم کرد

 

شمری که جلوه میکند در کربلای ما

آماده کرده تیغ و سرنیزه برای ما

دارد به گوش اهل دنیا میرسد امروز

فریاد ما لبیک ما قالو بلی ی ما

سرهایمان مشتاق رقص بر روی نیزه ست

غیر از شهادت نیست در بطن دعای ما

گریه سلاح ماست مثل گریه ی نجمه

پر کرده ست آفاق را شور صدای ما

هرکس که عبد خانه ی مولاست "عبدالله "ست

این است خط و مشی ما نقش لوای ما

جا دارد امشب را بخوانیم ای به قربان

این طفل فهمیده همه "فهمیده" های ما

جسمی به زیر سم اسب و حنجری پاره ست

از کربلا سهم امام مجتبای ما

ما مشتری ثابت این تکیه ها هستیم

پیداست بین بزم روضه رد پای ما

هم روضه خوان شاه پاره پاره تن باشیم

هم سوگوار حضرت ابن الحسن باشیم

 

دستش میان دست عمه ، دشت را می دید

هر نیزه ای که در هوا می گشت را می دید

با چشم های تر لب گودال را می دید

در بین میدان خولی خوشحال را می دید

می دید هر سر نیزه ای را که سنان می زد

یا حرمله ای را که با تیر و کمان می زد

می گفت حال خیمه را باید دگرگون کرد

شمر و سنان را از دل گودال بیرون کرد

تا آخرین لحظه که از حق عمو دم زد

با "لاافارق عمی" اش آتش به عالم زد

دور از سیاهی محو انوار الهی شد

با شوق بسیاری سوی گودال راهی شد

می خواست او هم روز عاشورا سپر باشد

مثل یلان هاشمی مرد خطر باشد

میخواست تا ذکر أنابن المجتبی گفته

در معرکه دریادلی مثل پدر باشد

از خیمه یا گودال ، گودال انتخابش بود

تا که در آغوش امامش بیشتر باشد

میخواست تا که با عمو نجوا کند آنجا

راهی برای بردنش پیدا کند آنجا

افسوس اما لشگر دشمن مزاحم شد

اینبار هم شمر بن ذی الجوشن مزاحم شد

داغ جدیدی روزی اهل حرم کردند

با ضربه ی شمشیر دستش را قلم کردند

شمشیر تیز "ابحر" او را از نفس انداخت

تیر سه شعبه آخر او را از نفس انداخت

در پیش چشمان عمویش دست و پا میزد

در زیر چکمه نام مادر را صدا میزد 




موضوع: عبدالله ابن الحسن(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1398/06/12 | 08:58 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.