حضرت علی اکبر(ع)-شهادت


گیسویش وقتی پریشان و مجعد می شود

سوگواری شب هشتم زبانزد می شود

چشم های خیس لیلا گفت هنگام وداع

فرصت بوسیدنش آیا مجدد می شود

طبع نازکتر ز گل تا رفت بین داس ها

آه آه لاله های دشت ممتد می شود

تا تنش از هم نپاشد باد هم با احترام

دست به سینه ز اطراف تنش رد می شود

پیکرش مثل فدک نامه است؛درمرثیه اش

غالبا بین دو روضه رفت و آمد می شود

گیسویش را روی نیزه باد هر سو می برد

مثل پرچم اهتزازش نذر گنبد می شود




موضوع: حضرت علی اكبر(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : جمعه 1398/06/15 | 02:37 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.