امام حسین(ع)-تنور خولی


امام بود، ولی پیکرش به مسلخ بود

سر بریدۀ او در میان مطبخ بود

چگونه بود که باید امامِ قرآنی

تنور را کند از روی خویش نوررانی!

چگونه بود که کوفه امام را نشناخت

و یا شناخت ولی دینِ خود بدنیا باخت!

سَری که زینت اسلام و جان زینب بود

چه شد که داخل خورجین خولی آنشب بود

تنورِ گرم، سرِ خسته، هیزمش بِستر

محاسنِ پرِ خون بود، غرقِ خاکستر

تلاوت پسر فاطمه چنان پیچید

که سوز نغمۀ قرآن به آسمان پیچید

پیمبر و علی و مجتبی و زهرا را

نه، بلکه جذب خودش کرد اهل بالا را

ز انبیاءِ ٱولوالعزم، بسته صف اینجا

و تا فحولِ ملائک به گِرد خون خدا

به سر زنان، همه اهل جنان عزادارند

زمین و اهل همه آسمان عزادارند

رسید در وسط آنهمه نوا و خروش

أنابنُ فاطمه از آن سرِ بریده بگوش

أنالحسین، أنابنُ نبی، أناالعطشان

أناالغریب، أنابنُ علی، أناالعریان

صدای نالۀ زهرا بلندتر شده بود

شبی به گریه گذشت و دگر سحر شده بود

و جای زینب کبری در این سحر خالی

نبود تا که ببیند چه حال و احوالی

اگر چه دیدنِ رأس الحسین قسمت شد

هِلال یک شبِ زینب به نیزه رؤیت شد




موضوع: تنور خولی ملعون، 
 

تاریخ درج شعر : چهارشنبه 1398/06/20 | 05:01 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو