حضرت رقیه(س)-شهادت


خوابم نمیبَرد که   دستِ تو بالشم نیست

بابا یتیم یعنی   دستِ نوازشم نیست

 

باید بگیرم امشب   دیوار را نیاُفتم

عمه حواس جمع است   اینجاست تا نیاُفتم

 

حتی توانِ ماندن   از بالِ من نیاید

گفتی به زجر دیگر   دنبالِ من نیاید

 

من دوست دارم این را   این زخم را که اینجاست

رَدّی که بر رُخم هست   نقشِ عقیقِ باباست

 

دیدم چقدر رویَت   تغییر کرده بابا

دیدی چه با گلویم   زنجیر کرده بابا

 

از رویِ بام وقتی   تکبیر را کشیدند

وقتی به گردنم بود   زنجیر را کشیدند

 

بابا تمام کردند   وقتی غذایشان را

انداختند پیشم    نان خُشکهایشان را

 

کوچکتر از من اینجا   این دختران ندیدند

دائم بلند کردند   بر من صدایشان را

 

من رویِ خاک بودم   تو رویِ خاک بودی

زحمت به خود ندادند   هر بار پایشان را...

 

انگار می‌شود خوب   خون زخمهای زنجیر

وقتی که عمه بوسید   آرام جایشان را

 

من روسریِ خود را   محکم گرفته بودم

در مجلسی که دیدم   هر بی حیایشان را

 

دندانِ تو که اُفتاد   لبهایِ من تَرَک خورد

لبهای تو که خون شد   کردم هوایشان را

 

بابا سرت زِ نیزه   هرجا که گشت اُفتاد

حتی میانِ مجلس   از رویِ طشت اُفتاد

 

پیشِ لبانِ خُشکَت   آن کَس که آب میریخت

دیدم کنارِ طشت است   وقتی شراب میریخت

 

ما بارِ شامیان را   بر دوش خسته بُردیم

با ما عمو نبود و    چوبِ حراج خوردیم

 

برخاست گرد و خاکی   تا نیزه خورد بر خاک

دیدم عمویِ خود را   با نیزه خورد بر خاک

 

این خار‌ها بزرگ‌اند   رفتیم و بی هوا رفت...

از رویِ پا در آمد   خاری که زیرِ پا رفت

 

سنگی به سویم آمد   اما به زینبت خورد

اُفتاد پیشِ پایم   سنگی که بر لبت خورد

 

خاکسترِ تنوری   مویِ تو را گرفته

این سنگِ بی مُرُوَت   بویِ تو را گرفته

 

 




موضوع: حضرت رقیه(س)، 
 

تاریخ درج شعر : جمعه 1398/07/12 | 03:11 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.