امام حسین(ع)مناجات اربعین


عاشق حضرتِ حق بود و سراسر بخشید

هر چه را داشت نه با حوصله! با «سر» بخشید

 

تا ابد لنگرِ کشتی نجات خود را

متمایل به حیا کرد و به خواهر بخشید 

 

تا که اوضاعِ زمینگیریِ فطرس را دید

إذنِ پرواز به او داد؛ سپس «پر» بخشید

 

دست-چین کرد خدا محض طواف ِ رویش

آن زمانی که به ما رتبۂ نوکر بخشید

 

متولّد شده بودیم چه گریان... ما را؛

مادرش آمد و با گریه به مادر بخشید

 

زینت دوش نبی بود و برای اثبات

همۂ سینه زنان را به پیمبر(ص) بخشید

 

عده ای را وسطِ روضه و بعد از توبه...

عده ای را وسطِ صحنۂ محشر بخشید

 

زیرِ قبّه، شب جمعه، کرَمش عام شد و

زائرانِ حرمش را دو برابر بخشید

 

اربعین یادِ غریبیِ حسن(ع) افتاد و...

خیل زوّار خودش را به برادر بخشید!




موضوع: مدح و مناجات با امام حسین(ع)،  اربعین حسینی، 
 

تاریخ درج شعر : شنبه 1398/07/20 | 08:43 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.