حضرت زهرا (س)-مدح و شهادت


جز گُل که می فهمد غم پرپر شدن را

در آتشی از کینه خاکستر شدن را

 

زهراست آنکه نوح و ابراهیم و عیسی

مدیون او هستند پیغمبر شدن را

 

لحظه به لحظه با تمام عشق آموخت

زهرا به فرزندان خود حیدر شدن را

 

نالایقم  اما خدا را شکر، چشمم

در روضه دارد افتخار تر شدن را

 

در عالم زر هر که چیزی از خدا خواست

ما هم طلب کردیم از او نوکر شدن را

 

با شوق خاک پای زهرا می شوم تا

پیدا کنم شایستگی زر شدن را

 

وقتی که زهرا در میان کوچه افتاد

حس کرد حیدر داغ بی لشکر شدن را

 

با کینه در می زد به خود می گفت باید

از او بگیرم لذت مادر شدن را

 

دریا به حال چشم هایت گریه می کرد

سجاده هنگام دعایت گریه می کرد

 

آن روز آتش شرمسار چادرت بود

آن روز میخ در برایت گریه می کرد

 

وقت قنوتت دست تو بالا نمی رفت

افلاک با هر ربنایت گریه می کرد

 

وقتی علی را سوی مسجد می کشاندند

جبریل آنجا پا به پایت گریه می کرد

 

جای تو خالی بود در گودال اما

زینب غریبانه به جایت گریه می کرد

 

پروانه ای روی مزارت عاشقانه

در حسرت صحن و سرایت گریه می کرد




✔️ موضوع : شهادت حضرت زهرا(س)،


تاریخ درج شعر : شنبه 1398/10/28 | 08:52 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات