حضرت ام المومنین خدیجه (س)-مدح و وفات


اولین بیت شد این مصرع بسم الله است

قلم از آنچه در افکار من است آگاه است

پُر مضمونم و بیت الغزلی در راه است

صحبت از حضرت خورشید، سخن از ماه است

 

باز کرده ست اذان حنجره ی مأذنه را

تا شب و روز بخوانم پسر آمنه را

 

باغ در رویش خود فصل بهاری دارد

عشق در اوج جوانی است، قراری دارد

نور در حجله ی عشق آمده کاری دارد

پسر آمنه تنهاست؟ نه، یاری دارد

 

بَه به این وصلتِ فرخنده پی و ختم به خیر

در خورِ همسری عشق، خدیجه ست نه غیر

 

همسر بی بدل حضرت طاها او بود

لایق مادری اُمِ ابیها او بود

نور را آینه هرآینه تنها او بود

مصطفی آن همه تنها شد اما او بود

 

با وجودش به نبی هیچ غمی غالب نیست

تا خدیجه است غم از شعب ابیطالب نیست

 

السلام ای که در این شعر سرانجام تویی

مصطفی را تو دلارامی و آرام تویی

دینم از اوست ولی پایه ی اسلام تویی

ای غریبی که پر از نامی و گمنام تویی

 

به مقام تو چه اندازه حسادت بردند

لقب خاص تو را نیز به سرقت بردند

 

ما کجا و سخن از مدح تو با این دل پُر

شرمگینم که نداریم کلامی در خور

ما که گوهر نشناسیم چرا سُفتنِ دُر

خرج دین شد همه ی مال تو اُشتر اُشتر

 

وای برما و بر این شیوه ی مهمانی ما

شده سرمایه ی تو خرج مسلمانی ما

 

گفتم از مدح تو از روضه ات اما کمتر

رفتی و ماند غمت روی دل پیغمبر

دخترت فاطمه جان داد پسِ آتشِ در

مجتبی آه کشید از دلش از سوز جگر

 

آمد از عرش برای تو کفن، طیب و پاک

نوه ات کرببلا بی کفن افتاد به خاک




✔️ موضوع : وفات حضرت خدیجه(س)، ازدواج پیامبر(ص) و خدیجه(س)،


تاریخ درج شعر : یکشنبه 1399/02/14 | 06:45 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic