حضرت رقیه(س)-شهادت


با آتش خیمه، تن اهل حرم سوخت

بابا کجا بودی، نبودی معجرم سوخت

 

از داغ هجرانت، چهل منزل، شب و روز

آن قدر گریه کرده ام، پلک ترم سوخت

 

دیدی حمیده، دختر هم بازی من

در زیر سم اسب ها، پشت حرم سوخت

 

هر بار نامت را به لب با گریه گفتم

با ضرب سیلی، عمه جانم در برم سوخت

 

دیگر توان پر گشودن هم ندارم

از بس مرا زجر حرامی زد، پرم سوخت

 

جوری لگد زد، خاطرات هر سه سالم

آتش گرفت و آیه های کوثرم سوخت

 

ضرب لگد، سیلی و سنگ و خار و آتش

بعد از عمو عباس، کلّ پیکرم سوخت

 

دارم خبر، در خانه ی خولی سرت سوخت

داری خبر از آتش خیمه سرم سوخت؟

 

وقتی سرت را بر درختی بسته دیدم

آتش گرفتم آن چنان خاکسترم سوخت

 

بر ما اشاره کرد مرد سرخ مویی

خیلی اهانت کرد، قلب خواهرم سوخت

 

بالشت من سنگ است وقتی دامنت نیست

دنیا دلش بر وضع زار بسترم سوخت

 

از سوز سرمای شب و گرمای روزش

کنج خرابه، استخوان لاغرم سوخت

 

بس که گرسنه مانده ام، سرگیجه دارم

از بس نخوردم آب، زخم حنجرم سوخت

 

شعر وصال من... رگ خشک گلویت

بوسیدم آن گونه که بیت آخرم سوخت

 




✔️ موضوع : حضرت رقیه(س)،


تاریخ درج شعر : دوشنبه 1399/06/31 | 09:08 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات