امام حسن(ع)- مدح و شهادت


شجر وحی را ثمر حسن است

به نبی دومین پسر حسن است

 میوۀ قلب حضرت زهرا

 جانِ جان پیامبر حسن است

 پای‌ تا سر محمد است و علی

 هستی مادر و پدر حسن است

 کوچه‌های مدینه می‌گویند

 از برادر غریب‌تر حسن است

 آن که در سن کودکی او را

 پاره در کوچه شد جگر حسن است

 آن چه در بین کوچه دید و گریست

 چشم پاک حسین هم نگریست

جز خداوند حی دادگرش

 کس نداند چه آمده به سرش

 بسکه زخم زبان زدند او را

 زهر ناخورده بود خون جگرش

 آن ستمگر که مادرش را زد

 باز دشنام داد بر پدرش

 سال‌ها از جفای دشمن و دوست

 خون روان بود از دو چشمِ ترش

 از شب دفن مادرش زهرا

 همه دیدند ریخت بال و پرش

 قاتـل آن ولـیّ سبحــانی

 قنفذ است و مغیره و ثانی

کوه اندوه بود بار دلش

 صبر گردید بی‌قرار دلش

 بس خزان‌ها که متحد گشتند

 حمله کردند بر بهار دلش

 از جوانی، نه! بلکه از طفلی

 سوختن بود و بود کار دلش

 کوزه آتش گرفت از آهش

 زهر می‌سوخت از شرار دلش

 اشک‌ها می‌گریستند به چشم

 داغ هم بود داغدار دلش

 آن چه آورد خصم، بر سر او

 شد تلافی به دفنِ پیکر او

آن‌که خلق از دمش بهاران شد

 تنش از تیر، لاله‌باران شد

 تن و تابوتش از چهار طرف

 تیر باران به دوش یاران شد

 سر فرو برد چون به داغ دلش

 تیر هم جزو داغداران شد

 نتوان گفت با امام‌ حسن

 چه ستم‌ها ز نابکاران شد

 گشت با آن امام، ظلم و ستم

 آن چه در دور روزگاران شد

 تـن یـاس بهشـت، گلگـون شد

 چشم «میثم» دو چشمۀ خون شد




موضوع: شهادت امام حسن(ع)،  ولادت امام حسن(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : چهارشنبه 1390/10/28 | 07:50 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو