حضرت عباس(ع)-مدح و شهادت


آمدی تا که بفهمیم وفا یعنی چه

بذل خون در قدمِ خون خدا یعنی چه

همه از  پنجه سقای ادب دانستیم

معنی پنج تن آل عبا یعنی چه

رفت و برگشت تو از  علقمه  آموخت به ما

 معنی مَروه چه بوده است و صفا یعنی چه

آمدی و به همه بعدِ علی فهماندی

راز  شقّ القمر و فرق دو تا یعنی چه

چشم دادی که نیافتد به حرم، چشم کسی

یاد دادی به دو عالم که حیا یعنی چه

آب بر آب فکندی که بدانند آن قوم

هست دریا چه کسی؟ آب بقا یعنی چه

دم آخر که تو را یافت برادر، بی دست

دید فریاد اخا ادرک اَخا یعنی چه




موضوع: حضرت عباس (ع)،  ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : شنبه 1398/06/16 | 04:16 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


از ملائک پر شده دور و بر ام البنین

بهر دیدار تو ای تاج سر ام البنین

آمدی از آسمان و عطر خوشبوی تنت

شهر را پر کرده سیب نوبر ام البنین

بی گمان گهواره ات آغوش گرم مادر است

راحت و آسوده ای زیر پر ام البنین

اشک شادی میچکد بر گونه های اطهرت

از میان صحن چشمان تر ام البنین

تو مسیحایی اگر پس خوش به حال مریمت

افتخار نسل پاک و اطهر ام البنین

هم شجاعت هم شهامت در رگانت جاری است

وارث شیر خدا شیر نر ام البنین

أشبه الناسی به مولانا امیرالمونین

ای علی مرتضای دیگر ام البنین

مثل بابا با نگاهت فتح خیبر میکنی

چشم بد دور از وجودت حیدر ام البنین

آمدی قلب سپاه مادرت باشی و بس

ای تمام آبروی لشگر ام البنین

تشنه ی آب فراتیم از کرم مهلت بده

ساقی لب تشنه گان آب آور ام البنین

 

چهارم شعبان رسید و کربلایم آرزوست

کربلایم آرزو پایین پایم آرزوست

 

یوسف ام البنین زیبا به دنیا آمدی

مثل بابا خوش قد و بالا به دنیا آمدی

ساکنان آسمان را بنده ی خود کرده ای

با مرام ! از اولش اقا به دنیا آمدی

با "ابد والله ما انسا حسینا "بر لبت

با شکوه حضرت عیسی به دنیا آمدی

قبل میلادت تو را با عبد صالح خوانده اند

کوه ایمان ، اسوه ی تقوا به دنیا آمدی

خضر مایی با خودت آب حیات اورده ای

از همان آغاز تو سقا به دنیا آمدی

به حقیقت شد مبدل آرزوی مرتضی

ای علمدار ولایت تا به دنیا آمدی

هم پناه حجت حق در میان معرکه

هم کفیل زینب کبری به دنیا آمدی

جای قنداقه کفن پوشیده و به یاری

نور چشم حضرت زهرا به دنیا آمدی

صبح محشر که رسد دست تو دست آویز ماست

شکرلله شافع عقبا به دنیا آمدی

نیست بر روی زمین باب الحوائج تر ز تو

ای امید مردم دنیا به دنیا آمدی

 

در هجوم درد و رنج و غم صدایت میکنند

دردمندان "حضرت مرهم" صدایت میکنند

 

آزموده ، فانی فی الله ، روشندل تویی

ما شهادت میدهیم از هر نظر کامل تویی

جرعه ای از معرفت امشب بنوشان بر همه

مطمئنا ساقی بن ساقی عادل تویی

جمع ایثار و فداکاری و تقوا و حیا

ضرب در اخلاص و ایمان و ادب حاصل تویی

کوه احسان آسمان جود دریای کرم

از نگاه سائل آقای متمول تویی

هر صد و سی و سه بار اسمت قیامت میکند

بانی هربار دلهای متحول تویی

هرچه خوبی بود یک جا در وجودت جمع شد

 از روایت این چنین پیداست ابوفاضل تویی

حاجت ما هرچه که باشد اجابت میکنی

در گرفتاری فقط حلال هر مشکل تویی

رزق سال تک تک ما را خودت امشب بده

به خدا روزی رسان این همه سائل تویی

مصرعی نذر تو دیوان ها به دنبال آورد

افتخار شهریار و صائب و بیدل تویی

 

السلام ای سربلند آزمون کربلا

بازوان تو شده تنها ستون کربلا

 

خلق و خویت حیدری مشی و مرامت فاطمی

محشری و ناز شصتت شیرمرد هاشمی

صاحب نطق علی حسن حسن صبر حسین

علم باقر صدق صادق کظم غیظ کاظمی

ابجد نام تو و نام اباصالح یکی ست

پس به نوعی آینه دار امام قائمی

دشمنانت در عذاب از ضربه های مهلک ات

در امان از تیغ تو هرگز نباشد ظالمی

در میان جنگ الگوی علی اکبری

بی گمان از ابتدا استاد رزم قاسمی

هیچ کس از حلقه ی دشمن جلودار تو نیست

هر زمانی که به سوی قلب لشگر عازمی

طعمه ی شمشیر تو با سر به دوزخ میرود

از مصافت برنمیگردد حریف سالمی

در بصیرت هم چنان اوازه داری پهلوان

هم به باطل واقفی هم به حقیقت عالمی

شور جاری در رجزهای "رضازاده" تویی

 تو شکوه پنجه ی ناب رسول خادمی

 

در جوانمردی همیشه تخته ات باشد وسط

عالم و ادم همه بنده تو مولایی فقط

 

ارمنی ها از تو خواندند و عبادت کرده اند

تا کلیمی ها به تو عرض ارادت کرده اند

ما که میمردیم اگر صحن و سرای تو نبود

شیعیان به خاکبوسی تو عادت کرده اند

نه که جبرائیل ، اسرافیل و میکاییل هم

محرم کویت شده قصد زیارت کرده اند

یک طرف زهرای اطهر یک طرف ام البنین

با مزار کوچک و پاک تو خلوت کرده اند

نه فقط ما در میان محفلت زانو زدیم

از شهیدان نیز در جشن تو دعوت کرده اند

مهدی صاحب زمان را در میان محفلت

اهل دل با چشم سر همواره رویت کرده اند

بهترین آموزه ها در سیره ی اجداد توست

ساده لوحان در کجا مشق سیاست کرده اند

دین فروشانی که سر در آخور خود برده اند

آخرت را خرج کرسی ریاست کرده اند

عقل ضایع آدمی را به تباهی میکشد

بی خردهای فرومایه حماقت کرده اند

 

مثل اسپند به روی آتش ایم و درهمیم

بی ادب ها را به شمشیرت حواله میدهیم  




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1398/01/20 | 02:34 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


آواز عشق بی تو صدایی نداشته ست

قبل از تو عشق راه به جایی نداشته ست

جان ادب بدون تو نایی نداشته ست

دنیای بی تو هیچ صفایی نداشته ست

با تو طلوع عشق و ادب را رقم زدند

غم را ز قلب های محبان قلم زدند

 

نام تو اولین قسم پاک عالم است

ایمان تو شبیه قدم هات محکم است

در حسرت لبان تو لبهای زمزم است

از تو هرانچه می شنوم باز هم کم است

نامت ز کودکی به لب ما ترانه بود

عباس عشق بود علم ها بهانه بود

 

ای سر به زیر پیش تو والا مقام ها

ای مقتدای قاطبه ی با مرام ها

بالاست پرچم تو کنار امام ها

لال اند در مقابل مدحت کلام ها

در راه عشق چیره به بی حاصلی شدیم

گفتیم یا حسین و ابوفاضلی شدیم

 

در شرق و غرب حضرت مشگل گشا تویی

در شهر درد کوچه ی باب الشفا تویی

آیینه ی تمام قد مرتضی تویی

تفسیر عبد صالح بی ادعا تویی

ما شیعه ایم و کار جهان شد به کام ما

در هر نماز سمت تو باشد سلام ما

 

در مهد نور شهره به قرص قمر شدی

در دلبری ز اهل هنر با هنر شدی

هر جا نبرد بود تو مرد خطر شدی

ضرب المثل برای دل پر جگر شدی

مصداق با شکوه ابالفضل می شود

پژواک لفظ کوه ابالفضل می شود

 

جای تو هست در دل تقدیر کربلا

با تو حماسی است مزامیر کربلا

زیبا تر است با تو تصاویر کربلا

کعبه ست زیر سایه ی تأثیر کربلا

محشر که دست های تو باب شفاعت است

سینه زن تو را چه خیال از قیامت است

 

دست کریم خسته ی بخشش نمیشود

وقت عطا معطل خواهش نمی شود

عباس جز به نور ستایش نمی شود

فضلش به صد کتاب نگارش نمیشود

چرخیده کارها ز طفیل کریم ها

عباس بوده مرشد خیل کریم ها

 

ای سایه سار عالمیان پرچم شما

ای تکیه گاه پیر و جوان پرچم شما

بالاست تا ابد به جهان پرچم شما

راه بهشت داده نشان پرچم شما

زائر رسید صحن تو و رستگار شد

شهر بهشت در حرمت آشکار شد

 

این دست ها که رو به ضریحت دراز شد

از روزگار سفله ی دون بی نیاز شد

نامت کلید بود و در بسته باز شد

عباس گفتم و همه جا چاره ساز شد

یا کاشف الکروب ببین دل شکسته ایم

تنها به آستان شما چشم بسته ایم

 

سوگند بر خروش فرات و خجالتت

بر چشم های خون زده ی پر جراحتت

بر گریه ی حسین زمان شهادتت

مبهوت مانده کرببلا از حمایتت

روح القدس به خامه ی خامم نگاه کرد

مدحت دوباره حال مرا رو به راه کرد




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1398/01/20 | 02:33 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


به خدا دادیِ سقّا غزلی باید خواند

به علی، رتبۀ او را ازلی باید خواند

پسر ٱم بنین نه، پسر فاطمه خوان

همچنانی که ابالفضلِ علی باید خواند

نیست معصوم، ولی در درجاتِ معصوم

برترین است و به عصمت مَثلی باید خواند

صاحبِ تیغ و علَم، روح مواسات و ادب

دستبوسش همۀ پنج ولی باید خواند

دست بر قبضه چو گیرد، همه یَلها به فرار

وسطِ معرکه ها شیرِ یلی باید خواند

ساقیِ تشنه لبان است، ولی در جنّات

از قضا لعل لبش را عسلی باید خواند

 

چه بخوانم علَمِ مُلک علمداری را

چه بنامم یل میدان وفاداری را

در شجاعت نه به والله نظیری دارد

حرف اول بزند روز فداکاری را

قوّت و عزم و اراده، همه در خدمت دوست

او به میدان عمل ثبت کند یاری را

گر چه انبوهِ أمان نامه به پایش ریزند

جز به دلدار نگوید سخنِ آری را

ز کراماتِ ابالفضل همین یک نَم بس

که به دریا بکُند وصل، مِیِ جاری را

جذبِ حق میکند از دور دلِ نوری را

به دَمِ تیغ بگیرد نفَسِ ناری را

 

در مناجات، عجب دستِ نیایش دارد

در عنایات، به هر درد گشایش دارد

نمی افتد ز لبش ذکرِ الهی اما

ذکر زهراست که هر لحظه سُرایش دارد

همه اوصافِ الهی است در او جمع، ولی

عشق و احساس در عباس همایش دارد

گر چه مبهوتِ حسین است، ولی در وقتش

چقدَر او به حسن، ناز گرایش دارد

اصلِ مأموریتِ ماهِ بنی هاشم چیست

دور تا دورِ حرم، ماه نمایش دارد

هر چه گوئیم ز رزمیدنِ مولاییِ او

سبک جنگیدن او باز ستایش دارد

 

ز هجومش، به عقب لشگر دشمن ریزد

ابتدا تا به صفِ آخرِ دشمن ریزد

مرکبِ راهورش، پای چو  کوبد به زمین

لرزه بر شاکلۀ  پیکر دشمن ریزد

جوششِ غیرت او تا به رگش می جنبد

همچنان صاعقه ای بر سر دشمن ریزد

شیرِ صفّین و دلاور پسرِ شیر خدا

پیش چشم همه یَلها پَرِ دشمن ریزد

تا به آهنگِ علی، روی به میدان بکند

دست و پاهاست که دور و بر دشمن ریزد

از عرب تا به عجم، یکسره إذعان دارند

که ز تیغش، سپر و خنجر دشمن ریزد

 

آه از آندم که حسین، در برِ عباس آید

خبرِ خم شدنِ دلبرِ عباس آید

نالۀ  أدرک أخایش که به خیمه برسد

الوداعِ نفَس آخر عباس آید

تیر باران که شود زانسوی نخلستانها

بُغضِ دشمن به همه پیکر عباس آید

چونکه از هلهلۀ خصم صدا می پیچد

غم عالم به دل مضطر عباس آید

وای از آندم که غم غربت زینب برسد

فکر بی معحری اش در سر عباس آید

خیمه غارت شود و حرمت آن می شکند

بر سرِ نیزۀ دشمن سر عباس آید




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1398/01/20 | 02:31 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


عشق زیباست خداوند از آن زیباتر

عرش بالا ست ولی بنده از آن بالاتر

هرکسی سائل درگاه خداوند شود

میشود بین خلائق به خدا آقا تر

درِ درگاه خداوند  حسین است حسین

هرکه دلباخته اوست شود لیلاتر

به خدا گر که بگردی همه عالم را

غیر عباس کسی نیست به او شیداتر

اینچنین شد که خدا کرد تجلی آری

عشق زیباست ابالفضل ازآن زیباتر

 

تا قیامت علم عشق ابالفضل به پاست

آری آن عشق که فانی نشود نور خداست

 

نام عباس که آمد دهنم آب افتاد

گوییا روی لب من عسل ناب افتاد

دل به دریا زدگانت چه فراوان شده اند

تاکه تصویر رخ ماه تو در قاب افتاد

نمک بین نگاهت چقدر شیرین است

دل فرهادی ام از عشق تو در تاب افتاد

طاق ابروی تورا کافر  بی ایمان دید

سجده کرد و همه عمر به محراب افتاد

بگذارید که یک عمر عسل نوش شوم

نام عباس که آمد دهنم آب افتاد

 

ازهمان روز که چشمت به جهان وا گشته

ساقی عشق در این معرکه سقا گشته

 

روز میلاد تو جبریل خبر آورده

که خدا از صدف عرش گوهر آورده

انقدرشور شغف خانه مولا دارد

گوییا حضرت زهراست پسرآورده

آسمان شب مولاپس از این مهتابی است

حق برای دل خورشید قمر آورده

این که با خنده خود دارد اشاره  به همه

کاشف کرب حسین آمده  سرآورده

پاسبان حرم زینب کبری آمد

این که در سینه خود کوه جگر آورده

 

زحمت ام بنین بود که عباس شود

مرداز دامن مادرسوی معراج رود

 

پسرم گوش بده حرف دل ام بنین

آبرویم همه در دست تو باشد پس از این

ایستاده است فلک قد تورا سیر کند

ولی از روی ادب محضر مولا بنشین

گرچه برچشم تو مشتاق شده ارض وسما

محضر آل علی چشم بینداز زمین

هرکجا خواست که زینب بشود ناقه سوار

تو رکابش بشو عباس ,که او هست نگین

نکند لفظ اخارا توبگویی به حسین

من کنیزم تو غلامش همه جا هست همین

 

آنقدر خاک نشین قدم یار شدند

هر دو در هردوجهان صاحب دربار شدند

 

با قدمهای ابالفضل زمین می لرزید

دشمن از طرز رجزخواندن او می ترسید

 وسط معرکه  می رفت که محشر بشود

شاه شمشاد قدان تا که کمی می غرید

راه و بیراهه اش از هول ولا گم میشد

تا که چشمش به غضب سوی کسی میچرخید

همه آهنگ عقب گرد به لب می خواندند

تا که شمیر ابالفضل کمی می رقصید

میزد از میمنه از میسره  میرفت برون

با هجومی همه لشگریان می پاشید

 

هرکسی بر قد و برجنگ تو کرده است نگاه

گفته لا حول و لا قوت الا بالله

 

بنویسید ابالفضل بخوانید حیا

بنویسید علمدار بخوانید وفا

هیچکس مثل ابالفضل نگیرد دستی

بنویسید زحاجات بخوانید روا

دیده او همه را یاد جنان می انداخت

بنویسید از آن چشم بخوانید بلا

بنویسد که سقاست بخوانید خجل

قول دادست که آبی برساند اما

مشک افتاد و تو افتاد ی  وارباب افتاد

پای گهواره طفلش زنی افتاد از پا

 

بعد تو دشمن تو  اهل جسارت بشود

بعد تو زینب تو سوی اسارت برود




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1398/01/20 | 02:27 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


گلزار زمین خوب تر از خلد برین است

هر سو نگرم نور خداوند مبین است

دامان زمین سجده گه روح الامین است

در بیت ولایت پسری ماه جبین است

این شمع فروزان حرمخانۀ دین است

این نخل علی دسته گل ام بنین است

در باغ ولا عطر گل یاس مبارک

آمد به جهان حضرت عباس مبارک

 

 

امروز بنی هاشمیان را قمر آمد

از بحر خروشان ولایت گهر آمد

گلزار امید علوی را ثمر آمد

یا فاطمۀ ام بنین را پسر آمد

گویی ملکی بود و به شکل بشر آمد

بر حیدر کرّار، حسینی دگر آمد

لبخند حسن بر گل رخسار حسین است

خیزید که میلاد علمدار حسین است

 

 

عبّاس که شد فوق بشر قدر و جلالش

عباس که گردیده ملک محو جمالش

هرگز نرسد دست به دامان کمالش

بر قامت رعنا و به حسن و خط و خالش

دائم صلوات نبی و احمد و آلش

عطر نبوی می دمد از باغ خصالش

شد باز چو بر شیر خدا نرگش مستش

زد بوسه به پیشانی و چشم و لب و دستش

 

 

ای شیر خدا بوسه بزن بر سرو رویش

ای فاطمه با خنده بزن شانه به مویش

ای مهر ببر سجده به خاک سر کویش

ای ماه زگردون بگشا دیده به سویش

ای خضر ببر آب بقا از لب جویش

ای بحر بگیر آبرو از خون گلویش

ای سیّد عشاق به بر گیر چو جانش

گه بوسه به چشمش بزن و گه به دهانش

 

 

این طفل نه سرباز فداکار حسین است

سقّا و سپهدار و علمدار حسین است

جان بر کف و پیوسته خریدار حسین است

چشمش همه دم باز به رخسار حسین است

لبخند به لبهاش زدیدار حسین است

پیداست که قلزم خون یار حسین است

بنوشته به پیشانیش از روز ولادت

عباس بود عاشق ایثار و شهادت

 

 

عبّاس حسینی بود از روز ولادت

عباس بود منتظر روز شهادت

عباس کند با تن بی دست عبادت

عباس دهد بر همه گان درس رشادت

عباس سراپا به حسین دارد ارادت

عباس گرفته است در این کوی سعادت

عباس، غمی جز غم دلدار ندارد

عباس، حسینی است به کس کار ندارد

 

 

من روز ازل رشتۀ آمال گسستم

من دل به ولای پسر فاطمه بستم

من عاشق و دل باختۀ عهد الستم

من درهم و دینار عدو را نپرستم

من منتظر تیر بلا بودم و هستم

این سینه و پیشانی و چشم و سر و دستم

من در طلب شیر، نی ام تشنۀ دردم

من کودک گهواره نی ام مرد نبردم

 

 

قنداقه ام از دامن گهواره برآرید

در زیر قدم های امامم بگذارید

شیرم به چه کار آید شمشیر بیارید

بر دامن گهواره زخونم بنگارید

عباس، حسینی است حقیرش نشمارید

بر گوش دل این نکتۀ شیرین بسپارید

آن لحظه که عاشق به جهان چشم گشاید

از لعل لبش زمزمۀ عشق برآید

 

 

ای بحر، خجل از لب عطشان تو عباس

ای عشق و وفا آمده حیران تو عباس

ای در ره دلدار به کف جان تو عباس

ای دین خدا عاشق ایمان تو عباس

ای عالم و آدم همه قربان تو عباس

ای فوق شهیدان، شرف و شأن تو عباس

پیوسته دلم یاد تو و یادحسین است

میلاد تو همچون شب میلاد حسین است

 

 

در برج ولایت تو قمری تو قمری تو

بر نخل ولایت ثمری تو ثمری تو

در بحر فضلیت گهری تو گهری تو

در سینۀ عاشق شرری تو شرری تو

بر خلق دو عالم پدری تو پدری تو

الحق که علی را پسری تو پسری تو

تو یوسف دو فاطمه و چار امامی

در بین تمام شهدا ماه تمامی

 

 

از روز ازل دست تو تقدیم خدا شد

هر چند که در صحنۀ عاشور جدا شد

جسمت به زمین قبلۀ جان شهدا شد

برنی سرت آئینۀ مصباح هدی شد

افسوس که حقّ تو به شمشیر ادا شد

یکبار نگو، جان تو صد بار فدا شد

آن لحظه شدی کشته تو ای ماه مدینه

کافتاد نگاهت به لب خشک سکینه

 

 

ای کشتۀ حق در دل ما زنده توئی تو

تا هست جهان بر پا پاینده توئی تو

بر سیّد عشّاق نماینده توئی تو

در سینۀ ما، نور فزاینده توئی تو

بر هر گره بسته گشاینده توئی تو

در قلزم خون ماه فروزنده توئی تو

الهام تو و لطف تو وجود تو باید

بی فیض تو (میثم) چه بگوید چه سراید




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1398/01/20 | 02:24 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


امشب از بخت خوشم شانه ز سر می افتد

بس که در آینه ام عکس قمر می افتد

چرخه ی عشق علی چرخ زد و فهمیدیم

قرعه ی ام بنین است،پسر می افتد

این پسر کیست که دل می برد از اهل ولا

با خم ابرویش از خصم  جگر می افتد

ذکر تکبیر علی و حسنین است بلند

به قد و قامت او تا که نظر می افتد

مدعی دور شو این معرکه جای پشه نیست

چون ز سیمرغ در این معرکه پر می افتد

آتش خشم اباالفضل بسی سوزان است

هر که با شعله در افتد به سقر * می افتد

پرچم زینب کبراست به دست عباس

علم از دست علمدار مگر می افتد

 

* (سَ قَ ر: دوزخ، جهنم)




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : جمعه 1397/01/31 | 05:03 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

اعیاد شعبانیه مبارک باد


نزول رحمت شعبان و موسم میلاد

سه غنچه ی صلواتم یکی یکی گل داد

در آسمان ولایت سه نور پیدا شد

حسین  آمد و عباس  آمد و سجّاد 




موضوع: ولادت امام حسین(ع)،  ولادت امام سجاد(ع)،  ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : پنجشنبه 1397/01/30 | 05:33 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح


آیین وفا سرشته ی عباس است

آیات ادب نوشته ی عباس است

حاجت مَطَلب ز غیر عباس، دلا

دلجویی خلق رشته ی عباس است

***

هرجا سخن از عشق و غم و احساس است

کار دل نکته دان بسی حساس است

در کار دلی گر، گره کور افتاد

وا کردن آن تخصص عباس است

***

ما اهل وفا ترک تعصب نکنیم

هیهات اگر قصد تقرب نکنیم

یک روضه ی عباس اگر نذر کنیم

گر مرده شود زنده، تعجب نکنیم




موضوع: حضرت عباس (ع)،  ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : جمعه 1396/07/7 | 03:41 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


بیدل و بی تاب و حیرانم چرا

مثل دیشب دل پریشانم چرا

گرم شعر تازه‌ام بی اختیار

باز هم ارجوزه می‌خوانم چرا

با دل خون شادمانی نوبر است

گاه خندان... گاه گریانم چرا

دوش سیرابم نموده دلبرم

باز امشب سخت عطشانم چرا

گرچه پوشانید رخساره ز من

دل اسیرش شد نمی‌دانم چرا

آه و فریاد و دریغ از یک نگاه

قصد جانم کرده آن، روحی فداه

یک دل بیچاره می‌خواهد جنون

عاشق آواره می‌خواهد جنون

در مسیر وصل دلبر پا زدن

روی سنگ خاره می‌خواهد جنون

بی طرب راه رسیدن بسته است

مستی همواره می‌خواهد جنون

عمر باید صرف این مستی نمود

کی سر بی کاره می‌خواهد جنون

بی سر و سامان شدن اینجا بود

نا امید از چاره می‌خواهد جنون

سینه‌ای سوزان و احوالی خراب

چشمهای پاره می‌خواهد جنون

حال یاران مرد این هنگامه کیست

جز اباالفضل علی مردی که نیست

باز عطر نام دلبر می‌وزد

دوست دارم حضرتش را بی‌عدد

ذکر شبهای گرفتاری من...

ورد روز غم ابوفاضل مدد

حمد می خوانم برای مادرش

نذر چشمش قل هو الله احد

بعد چندین سال غم امشب دگر

بهر حیدر پیک شادی می‌رسد

مژده مژده یا امیرالمؤمنین

هدیه ای داری ز الله الصّمد

آیة الکرسی بخوان دور سرش

تا بماند دور از دست  حسد

پاسخ فریاد یا رب آمده

خنده‌ی لبهای زینب آمده

بی خیالی کشت ما را جلوه‌ای

تا شوم مجنون، لیلا جلوه‌ای

تشنه‌ی مهریم یا مولی الرحیم

ساقی دلهای شیدا جلوه‌ای

ما خودی هستیم اهل هیئتیم

جان حیدر، جان زهرا جلوه‌ای

زار و سرگردان الفاظیم آه

غافلیم از اصل معنا جلوه‌ای

استغاثه می‌کنم یا سیّدی

تشنه‌ام ای! تشنه سقا جلوه‌ای

بسته ای دست مرا و رفته‌ای

بر اسیر خویش یارا جلوه‌ای

یا ابوفاضل به جان زینبت

می‌کشد امشب مرا میل لبت

پایمردی خاکسار دست تو

دست ایزد بیقرار دست تو

شب ز چشمان سیاهت می‌دمد

چرخش ایّام کار دست تو

چشم زینب را گرفته خنده‌ات

قلب زهرا دوستدار دست تو

ای شفاعت هم گرفتار دمت

محشر کبراست زار دست تو

تا شفاعت از گنهکاران کند

فاطمه آید کنار دست تو

خودنمایی روی دست فاطمه

ابتدای اقتدار دست تو

ای عزیز فاطمه ما را ببین

لا به لای آن همه ما را ببین

ذوق ما آقا نمی‌فهمد تو را

شعرهای ما نمی‌فهمد تو را

خلق گردیدی برای آن طرف

هیچکس اینجا نمی‌فهمد تو را

ساقی عشقی ولی در میکده

ساغر و صهبا نمی‌فهمد تو را

هر که دم زد از شناسایی تو

واقعاً امّا نمی‌فهمد تو را

لذّت ذکر جمیلت دیدنی است

کور نابینا نمی‌فهمد تو را

غیر چشمان حسین ابن علی

هیچکس جانا نمی‌فهمد تو را

آنقدر بالایی ای بالا نشین...!

سایه‌ات افتاده بر روی زمین

می‌کند امشب سلامت فاطمه

مفتخر از حُسن نامت فاطمه

حلقه بر گوش حسینت ساخته

مادر نیکو مرامت فاطمه

ساقی میخانه‌ی لطف و وفا

حک شده بر روی جامت فاطمه

روی حرفت او نمی‌گوید سخن

بسکه دارد احترامت فاطمه

نام زهرا ورد معصومین ولی

ذکر تو دارد قیامت فاطمه

پس کجا بودی دمی که غرق خون

بین شعله بست قامت فاطمه

هر چه عاشق خسته و بیتابتر

تحفه‌ی دیدار دلبر نابتر

ای اسیر خنده‌ات جان حسین

خنده‌ی شیرین چشمان حسین

چشم گرداند همیشه در پی ات

ای امید قلب سوزان حسین

با وجود تو غنی از خلق بود

سوره‌ی توحید قرآن حسین

سایه‌ات آرامش اهل حرم

دستهایت حرز طفلان حسین

بی سر و بی دست ...قربانی شدی

در منای قرب قربان حسین

روح حیدر در میان قالبت

آل بوطالب همیشه طالبت

ای همه عالم برای چشم تو

ماه می‌میرد برای چشم تو

کاش من بودم به قدر لحظه‌ای

شامل فیض دعای چشم تو

هیچکس در کربلا پیدا نشد

تا بیاید پا به پای چشم تو

ناله زد آقا که پشتم را شکست

ای علمدارم عزای چشم تو

مادر سادات زهرای بتول

روضه می‌خواند برای چشم تو

قبله‌ی حاجات بودن بر همه

ذرّه‌ای از خونبهای چشم تو

کاش می‌کردی نظر بار دگر

تا که می‌فهمیدم از این بیشتر 




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : دوشنبه 1396/02/11 | 01:01 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

امام سجاد(ع)-مدح و ولادت


عشق گاهی میان شب بو هاست

گاه در سینه ی پرستو هاست

عشق گاهی کنار برکه ی آب

عشق گاهی نوازش قو هاست

عشق گاهی شقایق سرخ است

گاه در چشم مستِ آهو هاست

عشق چتری برای باران است

گاه گاهی اسیر گیسو هاست

عشق هرجا که هست قبله نماست

ردّی از خانه ای که آن سو هاست

عشق آری نشانه ی یار است

رو به محراب طاق اَبرو هاست

دل ما شهر عشق آباد است

عشق هم خانه زاد سجاد است

ما که هستیم از موالی تان

از ابوحمزه ی ثمالی تان

یاکریمیم روی این بامیم

لانه داریم در حوالی تان

خوش بحالِ حصیرِ خانه ی تو

کاش بودیم جایِ قالیِ تان

جان ما و جواب ینصرنی

پاسخِ جمله ی سوالی تان

پنج نوبت نماز می خوانیم

به سویِ گنبدِ خیالی تان

کاش می شد بهشت هم باشیم

باز همسایه ی شمالی تان

پُر شدیم از شرابتان داریم

مِنَتِ کوزه ی سفالی تان

همتی که فقیر عباسیم

تا تو را از صحیفه بشناسیم

پَرِ قنداقه ات مسیحا شد

یارِ گهواره ی تو موسیٰ شد

خوش به حالت که بر جمالِ حسین

اولین بار چشمِ تو وا شد

عطرِ گیسوت تا بهشت آمد

یوسف عاشق شد و زلیخا شد

جبرئیل از حضورِ تو سرمست

با اذانِ علیِ اعلا شد

لبت عباس با ادب بوسید

وَ حسن غرقِ در تماشا شد

گره ی کور داشتیم اما

با دعایِ صحیفه ات وا شد

علیِ دیگرِ حسینی تو

دومین حیدرِ حسینی تو

با تو همسایه ی خدا هستیم

سرِ سجاده ی دعا هستیم

بچه های محله ی عشقیم

ما همه اهلِ روستا هستیم

روستای شما بهشت است و

ما به بال فرشته ها هستیم

مادرِ توست مادرِ این خاک

همه ذریه ی شما هستیم

مادر این فلات پهناور

از شمائیم و کیمیا هستیم

شکر در سرزمینِ مادری ات

سال ها زائرِ رضا هستیم

تا به سال هزار و سیصد و عشق

هرکجا یاد توست پا هستیم

شکر ارباب از همین ایل ایم

حضرت عشق ، با تو فامیلیم

خاک ایران به سجده اُفتادش

که حسین است تازه دامادش

بُرد زهرا عروسی از این خاک

تا شد ایران حسین آبادش

می رسد تا حضورِ مادرتان

شجره نامه هایِ اولادَش

آمدی و تمامِ ایران را

کرد زهرا به نامِ سجادَش

پس از این هم به گردنِ من و توست

در بقیع تا بسازیم آزادش

حرمی پنج بار بزرگتر از

صحن هایِ رضا و اجدادش

صحنی آنجا به نام مادرِ تو

آسمانی تر از گوهرشادَش

ما به پَرهای چادرش گیریم

ما برایِ حسین می میریم

مانده ای تا بخون خضاب کنی

تا گلایه از آفتاب کنی

مانده ای تا به علقمه بروی

آب را باز هم جواب کُنی

مانده ای تا که راوی اش باشی

سینه ها را پُر التهاب کُنی

مانده ای تا که نیزه ها بروند

گریه بر محمل رُباب کُنی

خطبه خواندی کنارِ عمه ی خود

خطبه خواندی که انقلاب کُنی

کلماتت شبیه آتش بود

خواستی شام را عذاب کُنی

آبرویِ یزید را بِبَری

کاخ را بَر سرش خراب کنی

عمه ات همرهت قدم برداشت

از روی خاکها علم برداشت

روزگاری رسید و جانت سوخت

روی این خاک آسمانت سوخت

روزگاری رسید در پیشت

نصف یک روز دودمانت سوخت

تو زمین گیر و در دلِ آتش

خیمه ات باغ آشیانت سوخت

چشم تو دید در دل گودال

صحنه ای را که استخوانت سوخت

خواستی تا بخیزی اما حیف

نشد و پای ناتوانت سوخت

خیمه ی شعله ور سرت اُفتاد

سر و دستار و گیسوانت سوخت

زنده ماندی میان آتش و دود

این هم از لطف های زینب بود




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : دوشنبه 1396/02/11 | 12:56 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


صد گره بر هر گره در کار اگر داری کم است

یا که صدها حاجتِ دشوار اگر داری کم است

یا که قدَّ آسمان آوار  اگر داری کم است

یا که در قلبت غمی بسیار اگر داری کم است

غم جگر دارد بیاید  گفته‌ام در هر غمی

یِل یاتار طوفان یاتار یاتماز حسینون پرچمی

حالِ ما را تا که دوریِ حرم بد می‌کند

کربلا را قسمت ما راهِ مشهد می‌کند

یک دوراهی هست ما را هِی مُردد می‌کند

در میانِ دو حرم دل رفت آمد می‌کند

مثل اینکه شهریار آنجاست می‌خواند : هَمی

یِل یاتار طوفان یاتار یاتماز حسینون پرچمی

این حسن یا این حسین این یا که تکرارِ علیست؟

حیرت آئینه یعنی وقت دیدار علیست

تیغ او تیغ علی و کار او کار علیست

جان عزائیل در دست علمدار علیست

بیرقی دارد که نقشش شد شعارِ عالمی

یِل یاتارطوفان یاتار یاتماز حسینون پرچمی

تا زره را می‌کشد بر شانه مُحکم می‌کند

تا که اَبرو را زمان رزم در هم می‌کند

چیست لشکر کوه از هولش کمر خم می‌کند

یا که عزرائیل را پیشش مجسم می‌کند

آمده تا جابجا گردند هر زیر و بَمی

یِل یاتار طوفان یاتار یاتماز حسینون پرچمی

یک قدم کوبیدی و هفت آسمان‌ها ریختند

یک علم کوبیدی و هِی کهکشان‌ها ریختند

ضرب شصت توست یا آتشفشان‌ها ریختند

مصرعی خواندی رجز ، سیف و سنان‌ها ریختند

این به مولارفته دارد ضربه های محکمی

یِل یاتار طوفان یاتار یاتماز حسینون پرچمی

جذب تو جبرئیل تا شد شهپرش بر باد رفت

خواست نزدیکت شود خاکسترش بر باد رفت

هر سلحشوری که آمد یا سرش بر باد رفت...

یاکه تیغت چرخ خورد و لشکرش بر باد رفت

شاهباز کربلایی شهریار القمی

یِل یاتار طوفان یاتار یاتماز حسینون پرچمی

تاکه گیسو را کمی در پیچ و تاب انداختی

شام را گویا به جانِ آفتاب انداختی

بِرکه‌ای رفتی و عکست را به آب انداختی

یا که عکس مرتضا را بِینِ قاب انداختی

ماه بی تکرار ما تکرار اسم اعظمی

یِل یاتار طوفان یاتار یاتماز حسینون پرچمی

شانه‌ات نازم که جایِ دستهای زینب است

تا تویی ، بالاترین مَحمل برای زینب است

روی زانوی تو ، تنها ردِّ پایِ زینب است

هر دلی که گفت یاعباس جایِ زینب است

کور می‌سازد نگاهت چشم هر نامحرمی

یِل یاتار طوفان یاتار یاتماز حسینون پرچمی

هرکه شد مستِ حسن بدجور بد مستِ تو شد

کوچه بُن بست حسن شد کوچه بن بست تو شد

بعد غوغای جمل دست حسن دست تو شد

فاطمه هست حسن  شد فاطمه هست تو شد

از کریمیِ حسن داریم با هم عالمی

یِل یاتار طوفان یاتار یاتماز حسینون پرچمی

قبله وقتی رو به تو هر صبح راهی میشود

قبله‌ی ما چشم تو خواهی نخواهی میشود

گاه گاهی هم نمازم اشتباهی میشود

قلبِ ما بِین حرم انگار ماهی میشود

تو شراب کوثری و موج موجِ زمزمی

یِل یاتار طوفان یاتار یاتماز حسینون پرچمی

ناز مجنون را اگر در کوی لیلا می‌کِشند

ناز دستان تو را دستان زهرا می‌کِشند

آش نذری تو را هم ارمنی‌ها می‌کِشند

در جوارت منتِ بیچاره‌ها را می‌کِشند

دل ، ابالفضلی نمی‌ماند برایش ماتمی

یِل یاتار طوفان یاتار یاتماز حسینون پرچمی

مَشک وقتی می‌چکد تقدیر می‌ریزد بِهم

دست وقتی نیست در تَن شیر می‌ریزد بِهم

حق بده این چشها را تیر می‌ریزد بِهَم

دختران را بعدِ تو زنجیر می‌ریزد بِهَم

بر زمین اُفتاده‌ای بد جور آقا درهَمی...

یِل یاتار طوفان یاتار یاتماز حسینون پرچمی




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : دوشنبه 1396/02/11 | 12:47 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


قبل از آنکه مدح و وصف ساقیِ لشگر کنم

باز باید مدحِ روی ساقیِ کوثر کنم

آینه در آینه شمس جمالش حیدریست

پس چه فرقی می کند گر صحبت از حیدر کنم

شد علی دست خدا عباس شد دست علی

أشجع النّاسند باید یادی از خیبر کنم

نام حیدر آمد و نام ابالفضل علی

شعر را تا می شود باید حماسی تر کنم

تا که حرف از حضرت عباس می آید وسط

جای دارد یادِ حرفِ مالک اشتر کنم

مالک اشتر کجا ، صفّین ، سردار حسین

بر خودم لرزیدم از اخم علمدار حسین

گفتی ای شاعر چنین است و چنان است این پسر

بیخودی زحمت نکش فوق بیان است این پسر

بحر را در کوزه جا دادن کجا ممکن شود

وسعتش بالاتر از هفت آسمان است این پسر

مو به مو در ذاتِ او حیدر تداعی می شود

بس که مصداق امیر مومنان  است این پسر

هست یک دارالشفا مانند ایوان نجف

بارگاهش ملجأِ ما شیعیان است این پسر

وجهه ای ممتاز دارد مثل بابایش علی

تا ابد الگوی هر چه پهلوان است این پسر

قامت دنیا جلویش خود به خود خم می شود

در قبالِ هیبتش کوه اُحُد خم می شود

سر برون آورد روی شانۀ مادر ، قمر

 بعد ، بر دوش برادر آمد و زد سر ، قمر

در میان خانۀ حیدر پر از خورشید بود

وقت آن شد تا بیاید بینشان دیگر قمر

هست در مخلوق و در بین تمام کائنات

سر قمر ، افسر قمر ، گوهر قمر ، محشر قمر

فاطمه مانند حیدر بر قمر لبخند زد

چه  مراعات نظیری ، فاطمه ، حیدر ، قمر

مادر گیتی نیاورده دگر مانند او

فاطمه شد مادرش ، عباس شد فرزند او

متن آیات رُخش تفسیر قرآن می کند

طاق ابرویش جهانی را مسلمان می کند

این ابالفضل علی با یک نگاه نافذش

کار صدها میثم و مقداد و سلمان می کند

نعره اش وقت رجزهای أنا بن الحیدرش

زهره می ریزد ز دشمن کار طوفان میکند

این چه شأنی بود در او که امیرالمومنین

دست او را با تواضع بوسه باران می کند

در برِ ارباب خود صدها برابر بیشتر

کارِ هارون در برِ موسی بن عمران می کند

یک کسی که اینچنین صاحب مدارج می شود

نیست بی علت اگر باب الحوائج می شود

ای طبیب مرکز دارالشفای کربلا

ای مسیحای حرم ، مشکل گشای کربلا

نایب حیدر ، علمدار حسین بن علی

حضرتِ فرماندهء کُلِّ قوای کربلا

ای که تأثیرت بُود پر رنگ تا یوم الأبد

ردِّ پایت مانده باقی جای جای کربلا

گفت امیرالمومنین که ، أِنَّهُ ذُخر الحسین

نوجوان من ذخیره شد برای کربلا

تا تو سردار و سپهدار و علمداری ، نکرد

کس نگاه چپ به سمت خیمه های کربلا

ای علی را تا قیامت دست حق در آستین

هم سلام ما به تو هم مادرت ام البنین




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : دوشنبه 1396/02/11 | 12:40 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

امام حسین و حضرت عباس و حضرت سجاد(علیهم السلام)-ولادت


تا از رخ ماه ما نقاب افتاده است

از چشم ملایك آفتاب افتاده است

ای تمانده به گرداب گناهان برخیز

كشتی نجات ما به آب افتاده است

***

از سوره "والشمس"دلم شد آگاه

كه از پی خورشید ز راه آید ماه

یك روز پس از حسین عباس آمد

لا حول ولا قوه الا بالله

***

معبود علی بن حسین بن علی

مسجود علی بن حسین بن علی

گفتم به خدا زینت عُباد تو كیست

فرمود علی بن حسین بن علی




موضوع: ولادت امام حسین(ع)،  ولادت امام سجاد(ع)،  ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : شنبه 1396/02/9 | 03:22 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

امام حسین و حضرت عباس و حضرت سجاد(علیهم السلام)-ولادت


ببینید گیسوی پر تاب ما را

ببینید جوش می ناب ما را

ببینید ماه جهانتاب ما را

ببینید لبخند ارباب ما را

ندارد ظهورش در عالم نظیری

امیری حسینُ و نعم الامیری

جنون چاک کرده گریبان ما را

قیامت ندیده است طوفان ما را

چه می خواهد از جان ما،جان ما را

ببینید این عید قربان ما را

سر آورده ام تا سرم را بگیری

امیری حسینُ و نعم الامیری

پُرم کرده ای با سبوی دو چشمم

که شش گوشه شد آرزوی دو چشمم

به سوی شما می رود سوی دو چشمم

تو و جانِ من ای به روی دو چشمم

کنارت ندارم بجز سر به زیری

امیری حسینُ و نعم الامیری

 

(حضرت عباس علیه السلام)

 

خدا با تو وا کرده درهای خود را

به گِردت دوانده قمرهای خود را

علی دیده جمع پسرهای خود را

خدا رو نموده هنرهای خود را

چه نور عظیمی چه شاه و وزیری

امیری حسینُ و نعم الامیری

زمانی که میدان نفس گیر می شد

زمانی که لشگر سرازیر می شد

زمانی که دشمن کمی شیر می شد

فقط ضربه های تو تکثیر می شد

تو سلطان میدان درآن زمهریری

امیری حسینُ و نعم الامیری

به میدان رسیدی و عالم به پا شد

که با تو خدایِ مجسم به پا شد

به پیش تو محشر دمادم به پا شد

که با ذوالفقارت جهنم به پا شد

تو مانند مولایی و در غدیری

امیری حسینُ و نعم الامیری

اگر بار دیگر قدم را بکوبی

بهم دستگاه ستم را بکوبی

سر کافران کاخ غم را بکوبی

اگر زینبیه عَلَم را بکوبی

الا نور عینی و بدرالمنیری

امیری حسینُ و نعم الامیری

 

 (امام سجاد علیه السلام )

 

خدا آرزویِ علی را بر آورد

حسن بوسه زد از لبت شکر آورد

حسین امشب از خنده ات  پَر در آورد

علی را برای علی اکبر آورد

تو حُسن قدیمی و خیر کثیری

امیری حسین و نعم الامیری

اگر ما به یادت اگر یادِ مایی

تو آرامش حیدرآباد مایی

توو شهربانو تو سجاد مایی

تو همشهریِ ما تو دامادِ مایی

تو ایرانی و قبله ی این مسیری

امیری حسینُ و نعم الامیری

کشیدم برای تو کرببلایی

شبیه نجف صحنِ ایوان طلایی

ضریحِ بلندی و دارالشفایی

رواقی و طاقی و جمع گدایی

کشیدم خودم را فقیر فقیری

امیری حسین و نعم الامیری

اگر عمه ات تکیه گاهت نمی شد

اگر بین آتش پناهت نمی شد

اگر مانع خون نگاهت نمی شد

اگر مرحم آه آهت نمی شد

تو جان داده بودی زمان اسیری

امیری حسین و نعم الامیری




موضوع: ولادت امام حسین(ع)،  ولادت امام سجاد(ع)،  ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : شنبه 1396/02/9 | 03:19 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


آغاز می کنم سخنم را به نام ماه

دم می زنم دوباره ز لطف مدام ماه

سر می زنم به دور سرایش تمام سال

شعبان که می شود به خدا در تمام ماه...

...خیره به دست رازق باب الحوائجم

چون دست گیری است فقط در مرام ماه

فردا که می رسد همگی غبطه می خورند

هم اولیاء و هم شهدا بر مقام ماه

در سجده خواستم که در این شام با شکوه

کلب سرای دوست شوم یا غلام ماه

دار و ندار خود همه را بذل می کنم

هر بنده را مرید ابالفضل می کنم

تا که صدای شیر دلاور شنیده شد

لبخند بر لب اسدالله دیده شد

تبریک را به حضرت ام البنین بگو

کوه ادب ز کوه ادب آفریده شد

با صد امید ارمنی آمد به مجلسش

عباس مشتری است، یقین کن خریده شد

این چشم کال ما به نوایی نمی رسید

با آب مشک حضرت ساقی رسیده شد

کف می زنیم و باز کمی گریه می کنیم

دیوانگی ما به کجاها کشیده شد

دینم کنار ماه فقط کامل است و بس

صحن دلم به نام ابوفاضل است و بس

عمری دخیل و سائل کاشانه ات شدیم

مست از سبوی کوثر میخانه ات شدیم

از بس به ما بزرگی و شوکت رسانده ای

معتاد بر مواهب پیمانه ات شدیم

ما پست ها کجا... تو کجا... پس خودت بگو

اصلا چه شد که ما همه دیوانه ات شدیم؟!

حاشا به تو اگر که مریض از درت رویم

امشب که جمع، بین شفاخانه ات شدیم

آتش بزن تو این همه پَر را کنار خود

حالا که شمعی و همه پروانه ات شدیم

بالای کعبه خطبه بخوان بنده ات شویم

ما آمدیم تا که پناهنده ات شویم

در کاروان عشق سپاه عقیله ای

این روزها محافظ راه عقیله ای

در لفظ عام اگر چه که ماه قبیله ای

اما علی الخصوص تو ماه عقیله ای

در این مسیر قوت قلب رقیه ای

در این مسیر ضربِ سلاح عقیله ای

فکر کسی به هتک حریمش نمی رسد

تا علت شکوه نگاه عقیله ای

گیرم که روی نیزه رَوی باز حیدری

در مجلس یزید، پناه عقیله ای

ای تو رکاب زینت بیت ابوتراب

آبی بریز، تشنه شده کودک رباب




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : چهارشنبه 1395/02/22 | 09:05 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


درون سینه دارد جا ابالفضل

حضور عشق در دلها ابالفضل

عجب گفتند  " یکفی بالاشاره "

در این دنیا و آن دنیا ابالفضل

ابالفضل است پا تا سر حسین و

حسین اوست سر تا پا ابالفضل

سلام ای وسعتت ، دریا ابالفضل

سلام الله علیکَ یا ابالفضل

زمانی که تو را دارم کمم چیست

کنار سفره ات اصلاً غمم چیست

تو و بابای تو ساقی که باشید

فرات و دجله ، نیل و زمزمم چیست

تو هستی التیام درد عالم

به غیر از ذکر نامت مرهمم چیست

همیشه بیمه هستم با ابالفضل

سلام الله علیک یا ابالفضل

همیشه فاتح پیکارها تو

توئی آسانیِ دشوارها تو

خدا داند که هستی رمز و رازِ

گشایش در تمام کارها تو

مسیحا درس ، پس داده به پیشت

که مُرده زنده کردی بارها تو

مسیحِ حضرت عیسی ابالفضل

سلام الله علیک یا ابالفضل

مرا کردند حیرانت از اول

نوشتند از غلامانت از اول

چه دستان عجیبی داشتی تو

علی بوسید دستانت از اول

به دنیا آمدم با دست مادر

شدم من نذر چشمانت از اول

کنار سفرهء آقا ابالفضل

سلام الله علیک یا ابالفضل

تمام انبیا چلّه نشینت

امامان، عاشقِ ماه جبینت

خودِ ارباب لذت بُرد هر بار

صدا می زد یل ام البنینت

تمام کائنات و ممکناتند

گرفتار جمال نازنینت

همه دیروز تا فردا ابالفضل

سلام الله علیک یا ابالفضل

خدا وقتی که او را بر جهان داد

به زیبائیش ، دنیا را تکان داد

فقط یک درصد از زیبائی اش را

به شکل یوسف کنعان نشان داد

عجب سر مشق شیرینی نوشتیم

همان اول معلم یادمان داد

به جای آب ، نان ، بابا ، ابالفضل

سلام الله علیک یا ابالفضل

شما را یک تنه لشگر نوشتند

کُپی از فاتح خیبر نوشتند

تو را از اول ای باب الحوائج

نمک ، در روضه و منبر نوشتند

نوشت الله ، حیدر را یدالله

تو را اما یدالحیدر نوشتند

پس از او لا فتی الّا ابالفضل

سلام الله علیک یا ابالفضل

تو را مافوق دنیا می پسندم

تو را فرزند زهرا می پسندم

ببینم راستی آقا نگفتم ... !

ضریح تازه ات را می پسندم

لقبهای تو بسیارند اما

تو را با این لقبها می پسندم

علمدار و یل و سقا ابالفضل

سلام الله علیک یا ابالفضل

کشیدی عشق را یک عمر در بند

به لبخند تو زینب داشت لبخند

سخاوت را تو اصلاً بخش کردی

نداری در سخاوت مثل و مانند

تمام آرزویت شد اجابت

که زهرا هم خطابت کرد فرزند

صدا زد حضرت زهرا ابالفضل

سلام الله علیک یا ابالفضل

شبیه حیدری ، شیری علمدار

خودت بُرّنده شمشیری علمدار

به قصد تربت زینب بگو کِی ؟

علم در دست می گیری علمدار

که گیری انتقام خواهرت را

ز نامردان تکفیری علمدار

پناه زینب کبری ابالفضل

سلام الله علیک یا ابالفضل

***

با تشکر از شاعر گرامی




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)،  مدح و مناجات با حضرت عباس (ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1395/02/21 | 03:46 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت(حماسی)


امشب از تشنگی سخن دارم

که  از آن  آب  در دهن دارم

همه جویای آب و من عطشم

جز  می تشنگی  دگر نچشم

چه اگر آب راز  نعمت هاست

تشنگی نیز فوق  لذت هاست

هرکس از آب تا سخن راند

 لذت  تشنگی  نمی داند

فلک در دست نوح تشنگی است

شب  میلاد  روح  تشنگی است

کیست آن نوح تشنگی عباس

چیست آن روح تشنگی عباس

شده امشب ز نور این اختر

 آسمان  مدینه  روشن  تر

وه ز ام البنین که با لبخند

کرده تقدیم حیدر این فرزند

لب شیر خدا ثنا گویش

مست ازبوسه های بازویش

نیست معصوم و پورمعصوم است

عمر را در حضور معصوم است

عبد و مجذوب جلوه ی خالق

بر امام  زمان  خود  عاشق

پرچم  عشق تا حسین افراشت

از رجال و نسا دو عاشق داشت

آن دو حق باور و حسین شناس

که یکی  زینب  و یکی  عباس

سنجش عقل با ابالفضل است

نغمه ی عشق یاابالفضل است

نیست عباس جز سوای حسین

که بود خلقتش برای حسین

غیرت  جاودانه ی تاریخ

درشجاعت یگانه ی تاریخ

چون علی درجدال بدروحنین

شاهد  قهرمانیش  صفین

برسرآسمان علم زده است

صف صفین را بهم زده است

اندر آن رزمگاه رعب آور

پیش چشمان مات دو لشکر

نوجوانی نقاب بر صورت

بوسه ی آفتاب بر صورت

قامت او به اعتدال علی

رجز و حمله اش مثال علی

اسب اورا هلال بسته نعال

عمر او در حدود هفده سال

همه را محو ترک تازی کرد

بس که باتیغ و نیزه بازی کرد

صحنه را چون برای رزم آراست

بانگ هل من مبارزش برخواست

  همه  از  آن  دلیر  ترسیدند

مرگ راچون به چشم خود دیدند

زد معاویه زآن میان آوا

برشجاعی به نام بوشعثا

که  بلرزید  بند  از  بندش

آن نگون بخت وهفت فرزندش

رفته در جنگ و برنگردیدند

همه در خون خویش غلطیدند

بعدازآن کس به صحنه پانگذاشت

چون کسی جرات جدال نداشت

دشمن و دوست در تماشایش

همه  محو  دلاوری  هایش

کآن جوانمرد سرفراز آمد

به   میان  سپاه  باز  آمد

در کنار پدر قرار گرفت

پدرش نیز در کنار گرفت

ازرخش تا علی نقاب افکند

وز رخ ماه او  حجاب افکند

دیده ها خیره گشت در عباس

کس نبود آن جوان مگر عباس

عظمت های  حیدری اورا

شد نمایان به ظهرعاشورا

کزحرم بانگ العطش بشنفت

خوانداورا به برامامش و گفت

ای علمدار من برادر من

ای توپشت و پناه لشکرمن

تشنگی از حرم گرفته مجال

روبه میدان ولی نه بهر جدال

به سوی علقمه شتاب آور

بهر  طفلان  تشنه آب آور

آن زمان بود  کآن زغیرت مست

مشک بردوش و رایت اندر دست

تاخت سوی شریعه توسن را

منهزم  کرد  خیل  دشمن را

گام  درساحل  فرات  نهاد

مهر بر چشمه ی حیات نهاد

درجهادی که جسم وجان میداد

باز  هم   باید  امتحان  میداد

امتحانی که فوق باور بود

چون کمال جهاد اکبر بود

در دو دنیایش  آبرو دادند

بهترین نمره را به او دادند

دست درآب و پای بر سر نفس

گه در عشق کوفت گه در نفس

نفس گفتا برای خیر و صلاح

آب خوردن برای تست مباح

عشق گفت این ثواب را بگذار

تشنه  برگرد  و آب را بگذار

نفس گفتا بنوش آب و بمان

تابگیری ز جان  خصم امان

هان بیا ترک ترک اولی کن

تشنگی را به آب سودا کن

او در آن گیرو دار عقل وجنون

که ز دریا  چسان روم  بیرون

زآن طرف روح انبیاء عزیز

قدسیان عرشیان ملائکه نیز

همچو مقداد و بوذر و عمار

حمزه  و زید و  جعفر طیار

نگران جمله تا که او چه کند

از پی  حفظ  آبرو  چه کند

آب چون ریخت بر زمین عباس

  همه  گفتند  آفرین  عباس




موضوع: مدح و مناجات با حضرت عباس (ع)،  ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1395/02/21 | 12:12 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


مثل کبوتران که به پر داشتن خوشند

پروانه‌ها به شمع سحر داشتن خوشند

ما زیر پای او جگری پهن کرده‌ایم

امثال ما فقط به جگر داشتن خوشند

آنانکه هیچ در خور نامش نداشتند

نذر قدوم یار، به سر داشتن خوشند

این کیسه‌های خالی ما سالهاست با

نان از تنور فاطمه برداشتن خوشند

از معجزات مزد کنیزیِ فاطمه‌ست

این نخل‌ها اگر به ثمرداشتن خوشند

تنها اگر پسر شود آواره‌ی حسین

این مادران به فیض پسر داشتن خوشند

این خانواده که همه خورشید پرورند

حالا تمامشان به قمر داشتن خوشند

با جُرعه مستها همگی یک‌دل‌اند و بس

مدیون چشمهای ابوفاضل‌اند و بس

گاهی بهار با چمنش جلوه میکند

پیغمبرانه در قرنش جلوه میکند

یوسف هوار می‌کشد و جامه می‌درد

وقتیکه بوی پیرهنش جلوه میکند

لبهای خویش را که کمی آب میزند

مثل عقیق بر دهنش جلوه میکند

بر بام کعبه میرود و خطبه میکند

وقتی رگ ابوالحسنش جلوه میکند

در سجده‌های نافله‌های شبانه‌اش

ارثیه‌های پنج تنش جلوه میکند

با هیبت و جلالت امّ‌البنینی‌اش

عباس دست بت‌شکنش جلوه میکند

گاهی میان هیئت ما دم که میدهند

در دستهای سینه‌زنش جلوه میکند

آمد امامزاده‌ مأنوس اهل بیت

محرم‌ترین محافظ ناموس اهل بیت

آماده‌ام دوباره مسلمان کند مرا

با یک نظر ابوذر و سلمان کند مرا

از جلوه‌های ذاتی چشمش بعید نیست

یعقوب و خضر و یوسف کنعان کند مرا

آنجا که پای مرکب او میکند گذر

عشق است اگر که ریگ بیابان کند مرا

وقت ورود دسته به هیئت خدا کند

تیغ علم بیایدو قربان کند مرا

آنانکه از سرای تو پا پس کشیده‌اند

واللهِ ارمنیِ علم‌کش ندیده‌اند

عباس آمده که برادر شود، همین

پایش رکاب حضرت خواهر شود همین

نزد حسین آمده با سربزیری‌اش

امضای سربلندی مادر شود همین

دستی که داد، واسطه دستگیری است

دستش بناست شافع محشر شود همین

آمد به یمن منصب باب‌الحوائجی

مشکل‌گشای این همه نوکر شود همین

پیش بنات فاطمه قد راست کرده است

تا سایبان چند کبوتر شود همین

با آن جلالت و عظمت آمده فقط

امّید مادر علی اصغر شود همین

انصاف نیست خشکی لبهای تشنه‌اش

با بند خیس مشک کمی تر شود همین

او آمده دل همه را ترجمه کند

سقا و آب و علقمه را ترجمه کند 




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1395/02/21 | 09:09 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


سلام ای زاده ی حیدر سلام ای ماه دل آرا

الا یا ایها الساقی ادر کاسا وناولها

دمِ میخانه بنشستم اگرچه غافل و پستم

ولی من نوکرت هستم نگاهی کن بر این شیدا

اگرچه روسیاهم من اگر چه بی پناهم من

ولی دل بر شما بستم پناه من تویی آقا

قمر خوانده شدی اما شده خورشید محتاجت

ز صورت پرده برداری کسوفی میشود پیدا

دخیلت خیل آدم شد گدایت پور مریم شد

توسل کرده اند امشب به تو حتی مسیحی ها

فدای مادرت گردد همه ذریه ی شیعه

خدا داند که در دنیا ندارد مادرت همتا

چه فخری برتر از این که شدی ماه بنی هاشم

تو را ام البنین مادر تو را حیدر شده بابا

سه ساله بر تو می نازد سکینه بر تو می بالد

درون کربلا بودی پناه زینب کبری

ابوفاضل شدی چون مادرت ام الفضائل شد

جز آن مادر چنین طفلی نزاده مادرِ دنیا

همینکه مرتضی چشمش به دستان تو افتاده

زده بوسه به دستانت شده راز مگو حاشا

قیامت در صف محشر یقینا حضرت مادر

به دستان جدای تو شفاعت می کند ما را

دخیلک یا ابو فاضل تصدق کن بر این سائل

هوای کربلا دارم در این ساعات و این شبها




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1395/02/21 | 09:06 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


باز در سینه ها صفا پخش است

نوری از جلوه ی خدا پخش است

نور انوار کربلا پخش است

عطر یاس است در فضا پخش است

باز دنیا سرای احساس است

همه جا گفتگوی عباس است

ای خدا از جمال تو پیدا

یل ام البنینی و زهرا

عالمی قطره ‏حضرتت دریا

با وفایی و پرچمت بالا

دست تو بوسه گاه مولا شد

خنده کردی و گل شکوفا شد

ای که عمری قرار اربابی

تو همه اقتدار اربابی

جلوه ی کردگار اربابی

حیدر و ذوالفقار اربابی

تو مکرر علی کراری

آمدی تا کنی علمداری

دردها را دوا ابالفضل است

شیر شیر خدا ابوالفضل است

نجف مرتضی ابالفضل است

حیدر کربلا ابالفضل است

ای سراپای تو پر از برکات

بر جمال خداییت صلوات

***

با تشکر از شاعر گرامی




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1395/02/21 | 09:03 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


ای لبالب از توحید    وی معلّمِ تجرید

ای نگاه زیبایت    آشیانۀ خورشید

تو قمر قمر نوری   آفتاب مستوری

تابع اولوالامری    تو مطیع دستوری

ای به مجتبی فانی    وی به مرتضی ثانی

آیة الحسینی تو    سوره سوره  قرآنی

باب علمی و ایمان    یار عترت و قرآن

عشق انبیایی تو    شیر بیشۀ میدان

با بصیرت و حجت    با نصیحتِ امت

نصرت خدا کردی    در دفاع از دینت

نور تو ولادت شد    خلق ، با سعادت شد

خلقتت پر از نور و    بعثتت شهادت شد

در خضوعِ رفتارت     در خشوع گفتارت

قلّۀ ادب پیداست    در تمامِ کردارت

در فضایلی یکتا    در خصایلی والا

در تمام عمر خویش     عبد صالحِ مولا

استوانۀ غیرت    آشیانۀ عصمت

جاری از رجزهایت    چشمه چشمۀ حکمت

ای تجلّی ایثار    پور حیدر کرار

وی پناه اهلُ البَیت    پشتوانۀ ابرار

اَلمُجاهِدُ الصابر    و المحامِیُ الناصر

هم ، اَخُ المواسی شد     بر زیارتت ناظر

اَفضَلُ الجَزا از توست    اکثر الجزا از توست

این کلام معصوم است    اَوفَرالجزا از توست

کاشف الکروبی تو    قبلة القلوبی تو

بندگان درگه را    ساتر العیوبی تو

مرقدت مکرّم شد    مشهدت معظّم شد

با اجازۀ ارباب    دیدنت مقدم شد

هَم حوائج دنیا    هَم شفاعت عقبا

هم قیامتِ برزخ    با تو می شود زیبا

ای که باب حاجاتی    کعبۀ مناجاتی

در تمام حالاتت     اسوۀ مواساتی

در شجاعتی معیار    در اطاعتی پرکار

در کرامتی بی مثل    در شهامتی بسیار

پهلوان صِفِّینی    قهرمان کونینی

ای علم به دوش ، عباس    مقتدای دارینی

یاد بدر و خیبر را     زنده کرده ای آقا

مأمن تو در جنت     فی منازل الاعلا

اَسعدِ سعیدانی     اَشهدِ شهیدانی

سَرورِ جوانمردان     آخرِ مسلمانی

ای سلیل مولایی    تو عزیز زهرایی

غبطه می خورد بر تو     هر شهیدِ والایی

دِینِ دین اَدا کردی     عهد خود وفا کردی

در ره دفاع از حق    جان خود فدا کردی

تیغ حیدری دستت    جام کوثری مستت

فرش راه مولایت     شد تمامیِ هستت

آن زمان که تو خونین    واژگون شدی از زین

فاطمه به بالینت    آمد و شدی غمگین

خجلت از حرم داری    بسکه تو کَرَم داری

پیکرت ز هم پاشید     باز هم علمداری

دست تو جدا افتاد    مشکِ تو کجا افتاد

پیشِ پیکرت عباس    دلبرت ز پا افتاد

آخرین سجودت را     زخمِ تار و پودت را

مادرت شنید و خواند     روضۀ عمودت را

***

از وبلاگ شاعر گرامی 




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1395/02/21 | 09:01 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


دِلی دارم و خانه یِ بوتُراب است

سَری دارم و خاکِ عالیجناب است

عوض کرده روز و شَبَم جایِ خود را

که ماهی دمیده پُر از آفتاب است

مرا قبله بابُ الحُسینِ حسین است

مرا نامِ عباس فَصلُ الخِطاب است

حساب و کتابی ندارد دل ما

که دیوانه اش بی حساب و کتاب است

نوشته به ایوانِ میخانه ی او

که در بزمِ ساقی دعا مستجاب است

از امشب بهشت آفرین است زهرا

که مهمانِ ام البنین است زهرا

خدا گِرد گِردَت مداری کشیده

به هر یک صفِ بی شماری کشیده

و در طاقِ عرشش به تصویر سبزی

عَلَم را به دوشِ سواری کشیده

که نصرُمِن الله بر بیرقِ اوست

و در قبضه اش ذوالفقاری کشیده

شَبیهِ علی رویِ دُل دُل نشسته

و در زیرِ پا تار و ماری کشیده

نه اَبرو بگو ذوالفقاری دو پیکر

نه گیسو بگو آبشاری کشیده

اگر حالتِ چشمِمان التماس است

برای حریمش خُماری کشیده

نیازی ندارد به غیر از ضریحت

کسی که به چشمش غباری کشیده

رسیدم مرا زیرِ بالَت بگیری

امیری حسین وَنِعمَ الامیری

نگاه تو جُز شورِ دریا ندارد

طَنینَت به جز لحن مولا ندارد

تو مثلِ حسن کوچه هایت شلوغ است

که بی تو مدینه تماشا ندارد

برای تماشات یوسف رسیده

مدینه ولی بیش از این جا ندارد

من از ارمنی های شهرم شنیدم

که پیش تو رنگی مسیحا ندارد

پسرهای او جایِ خود ، می شود گفت

که مانند عباس زهرا ندارد

گره های کورِ همه، صَف کشیدند

که کارَت اگر،شاید،اما ندارد

اگر کار داری تو هَم با ابالفضل

بگو یا حسین و بگو یا ابالفضل

تو مهتابِ نوری برایِ سحرها

تو خورشیدی اما میانِ قَمرها

تو را روزِ اول برایِ حسینش

سوا کرده زهرا برایِ پسرها

مرا منصبِ تو به شاهی رساند

اگر جا دَهی در صفِ رُفتگرها

نقابی بزن وقتِ رزمت به صفین

که ذُخرالحسینی ...امان از نظرها

از آن دور لشگر تو را خیره دیدند

نیازی ندارد بِپیچَد خبرها

به میدان بیا تا به پایت بریزند

عرق ها جگرها و سرها و پرها

جوابِ رَجزخوانیِ تو سکوت است

فقط می رسد صوتِ اَین المَفَرها

عَلَم را بِزن وقتِ طوفانی توست

علی عاشقِ این رجز خوانی توست

کسی چون تو بر قلب لشگر نمی زد

کسی چون تو فریادِ حیدر نمی زد

تو در سیزده سالگی ات به دشمن

چنان می زدی مالک اشتر نمی زد

چنان گِرد بادی به پا می شُد از تو

که جبریل در پیش تو پَر نمی زد

فقط زانویَت جایِ پایِ عقیله است

که خواهر قدم جایِ دیگر نمی زد

اگر دستهایت نباشد که زهرا

قدم بر شفاعت به محشر نمی زد

فقط خاطرِ فاطمه بود وَر نه

به آقا خطابِ برادر نمی زد

به مدح علی زَر شود دفتر شعر

سه بیت از فؤاد آورم آخر شعر

(نبودی حَصینِ حِصنِ دین گَر زِ مردی

قدم بَر درِ حِصن خیبر نمی زد

چنان کَند در را از آن حِصن سنگین

که گَر حِلمِ او حلقه بر در نمی زد

زمین را هم از جا بِکَند و فِکَندی

به جایی که مرغِ نظر پر نمی زد)*

 

 

* فوادکرمانی




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : سه شنبه 1395/02/21 | 08:47 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات

تقدیم به روح ملکوتی تازه گذشته مرحوم استاد حاج عباس حداد کاشانی

حضرت عباس(ع)-مدح


شهسوار عشق چون آهنگ میدان می کند

خاطر جمعی چو موی خود پریشان می کند

اشک خونین می چکد از دیده بر دامان صبر

هر زمان یاد از جوانان و  عزیزان می کند

بشنو از خیل فداکارش که یک عباس او

عقل را در کشو ر جان مات و  حیران می کرد

گاه دست خویش را در راه قرآن می دهد

گاه وجان خویش را تسلیم جانان می کند

موج زن شط و دلش خون و لبش پیش فرات

از عطش خون بر دل لعل بدخشان می کند

آب می خواهد خدایش آب کوثر می دهد

دست می خواهد خدایش باغ رضوان می دهد

از برای خاطر بی دستی اش دست خدا

هر کجا هر مشکلی داریم آسان می کند

ای طبیب دردمندان دردمندم دردمند

درد می دانی چه با ما دردمندان می کند

خلق می دانند در دارالشفای قرب دوست

دردها را  بیشتر عباس درمان می کند 

ما همه زار و نزاریم و توئی باب مراد

خانه ی امید ما را اشک ویران می کند

می کند بنیاد هستی موج طوفان خیز اشک

سیل اگر پی در پی آید آب طغیان می کند

گر کسی(( حداد ))، از شهری بپرسد وصف شعر

بیشتر تعریف از اشعار کاشان می کند




موضوع: حضرت عباس (ع)،  ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : یکشنبه 1394/10/27 | 04:13 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و شهادت


حرف چشمان تو باشد حال شعرم دیگر است

صبحت از محشر شده پس حال من هم محشر است

چشم و ابروی تو ما را تا خود" توحید" برد

خالق زیبایی تو مطمئنا "اکبرست"

هرکسی روزی خور دست تو شد پرواز کرد

دست هایت در کرامت همطراز شهپر است

من خودم دیدم که اسم ارمنی عباس بود

گفت هرچه دارم از لطف و عطای این در است

این بنفسی أنت از سوی امامت شاهدست

حضرت عباس ما از انبیا هم برتر است

خطبه ات بر بام کعبه اعتبار شیعه هاست

هرکه بر یک جملۀ آن گوش نسپارد کر است

هم مسیحی هم کلیمی نذر نامش میکنند

واقعا آقای ما آرامش هر مضطر است

خوش قد و بالایی و در نوجوانی خودت

جامه تو کاملا قالب به جسم حیدر است

روز محشر برتمام خلق روشن میشود

پرچم آقای ما از کل پرچم ها سر است

مزد شرم از خیمه ها را میدهد زهرا به تو

قطره های آب مشکت آب حوض کوثر است

هرکجای پیکرت را بنگرم زخمی به جاست

روی جسم لشگر من جای پای لشگر است

بعد تو وای از نگاه خیره نامحرمان

تو پر از تیری و شد بالا سرت قدم کمان




موضوع: حضرت عباس (ع)،  ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : پنجشنبه 1394/07/30 | 11:21 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس (ع)-مناجات


ای ماه هاشمی سر و جانم فدای تو

شیواترین ترانۀ عمرم برای تو

عشق از حضور چشم تو تکثیر میشود

جاریست عطر عشق و غزل در هوای تو

نامت حواس شعر مرا پرت میکند

اینجا من و قلم دل من کربلای تو

آقا دخیل بسته نگاهم به دستهات

من مؤمنم به معجزۀ دست های تو

تو عبد صالحی و سلام نماز ما

عرض ارادتیست نثار صفای تو

دریا هنوز چشم به راهت نشسته است

شرمنده اند آب و عطش از وفای تو

انگار واژه های من آتش گرفته اند

با یاد هرم لعل لبت از حیای تو




موضوع: حضرت عباس (ع)،  ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : پنجشنبه 1394/07/30 | 11:14 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات

اهل بیت(علیهم السلام)-اعیاد


امشب حسنات می فرستد زهرا

برشیعه برات می فرستد زهرا

درهای بهشت وا شده پس حتمن

دارد صلوات می فرستد زهرا




موضوع: ولادت امام حسین(ع)،  ولادت امام سجاد(ع)،  ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : جمعه 1394/03/1 | 12:15 ب.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


عطری از سمت خدا دل را بهاری می کند

چشمه های نور را در سینه جاری می کند

نور فوق کل نور چهره ی خورشید و ماه

دارد امشب سینه را آیینه کاری می کند

حضرت خورشید امشب ماه کامل دیده است

تا بخندد ماه او لحظه شماری می کند

بر روی این ماه سیما از برای کربلا

حضرت خورشید سرمایه گذاری می کند

تا که در دستان این زیبا پسر گیرد قرار

ذوالفقار از شوق دارد بیقراری می کند

حضرت خورشید خود را در جمال ماه دید

مرتضا شیر خدای دیگری در راه دید

محو روی دلربایش آسمانها و زمین

نیست چون او خلق را از اولین تا آخرین

نیست جای هیچ تردیدی که اندر خلقتش

آفرین باید که گفتا بر علمدارآفرین

گر ترک بردارد امشب کعبه جا دارد ‏بلی

باز حیدر آمده این بار بر ام البنین

گر یداله فوق ایدیهم علی شیر خداست

بر یدالله است او دست خدا در آستین

با جمالش نرخ یوسف از بها افتاده است

او کجا و جلوه ی نور امیر المومنین

به به امشب بر حسین بن علی یار آمده

بر سپاه یوسف زهرا علمدار آمده

خنده را آورده امشب روی لبهای حسین

می شود آرامش امروز و فردای حسین

نور او روشنگر راه حسین بن علیست

اوست در هر عالمی مهتاب شبهای حسین

از بنفسی انت مولا می شود فهمید که

اوست مجنون اوست شیدا اوست لیلای حسین

کربلا عشق است آری کربلا اوج است هان

کربلا را غیر او کس نیست دریای حسین

دیدن روی خدایی ابوالفضل علی

کاشف الکربیست بر روی دلارای حسین

با نگاهی او دو عالم را سلیمان می کند

کافران را با نگاهی جمله سلمان می کند

***

با تشکر از شاعر گرامی




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : جمعه 1394/03/1 | 11:49 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


خدا جلوه دارد به پیشانی تو

فدای مناجات پنهانی تو

شبِ روشنِ کوچه های مدینه است

پُر از ریسه های چراغانی تو

به لب آوَرَد جان داوودها را

نوای تو اَلحانِ قرآنی تو

تو بر کوهسارِ معارف نشستی

زمین تشنه ی دست بارانی تو

حسینیه ای سفره دارد حسینی

که هر شب بود شام مهمانی تو

فراوانی از تو/سلیمانی از تو/مسلمانی ازتو/ادب دانی از تو/دعاهای روحانی از تو

به کعبه رجز خوانی از تو/احادیث طوفانی از تو/روایات نورانی از تو/عنایات سبحانی از تو

نَفَسهای رحمانی از تو/و سلمانی از تو/علی گویی از تو/علی خوانی از تو/دلِ ما و دربار سلطانیِ تو

چه خوش سر فرازی چه خوش سر به زیری

امیری حسینُ و نعم الامیری

طلوع شکوهت برایت ندارد

کَرَم خانه ی تو نهایت ندارد

به جایی که یوسف دریده گریبان

دل ما نیازی به غارت ندارد

از این محشری که به پا کرده پیداست

که رنگی به پیشت قیامت ندارد

به چشم تو غیرت/به تیغ تو صولت/به نامت صلابت/به دامن سخاوت

به بازوت قدرت/به پای تو همت/به دستت کرامت/پُری از رشادت

شهادت سعادت/بصیرت/مَهابت/فتوَت/مُرُوَت/به میدان مسلط/رجزها مُسَمَّط

که از برق چشمت همه غرق حیرت/تو از آل عصمت/تو از بیت عترت/تو قامت قیامت

علی در هدایت/علی در عنایت/علی در قداست/علی در مهارت/و نادِ علی دارد از تو حکایت

بدون تو عطری محبت ندارد

چنان سر فرازی،چنان سر به زیری

امیری حسینُ و نعم الامیری

زتیغت سپاهی دلاور بریزد

زِ تو یال و کوپال کافر بریزد

میان زمستان هم از دیدن تو

عرق از سرو روی لشکر بریزد

علی هستی و گر علی را بخوانی

فقط در نه،دیوار خیبر بریزد

از این هیبت چشمهایت بکاهُ

نگاهی نما ترس قنبر بریزد

علی گفت هنگام صفین برگرد

ز خشمت دلِ مالک اشتر بریزد

اگر پرده ریزد/مکرر بریزد/نه پر،سر بریزد/سراسربریزد/ستمگر بریزد/به هم اول،آخر بریزد

به گاهی سپاهی چو کاهی به راهی ز شاهی چو حیدر بریزد

عجب سر فرازی عجب سر به زیری

امیری حسینُ و نعم الامیری

من از جنس شبهای پر التهابم

که در بند گیسوی پُر پیچ و تابم

اگر بر حریم حرم مُستجیرم

فقط با نگاه شما مستجابم

من و لطف باب الحوائج همین بس

بگو با تو باشد حساب و کتابم

دعا کن حرم آیم و بر نگردم

که این عشق کردست خانه خرابم

خراب خرابم/خراب جوابم/تویی انتخابم/که عالیجنابم/غم بی حسابم/

زِ داغت کبابم/و مشکت عذابم/به یاد ربابم/پُراز آب آبم/که میگفت زینب/چه شد با رکابم/

کجایی سحابم/کجایی نقابم/دل زینبیه شده قرص با تو که در سایه ی بیرق آفتابم

توو سرفرازی توو سربه زیری

به نِی سر فرازی به نِی سر به زیری

امیری حسین و نعم الامیری




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : جمعه 1394/03/1 | 11:43 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات

حضرت عباس(ع)-مدح و ولادت


جبریل آمده خبر داده

به همه مژده سحر داده

خبر از فیض مستمر داده

نغمه ای عاشقانه سر داده

که خدا رزق بیشتر داده

نخل ام البنین ثمر داده

نسل عشق است و پا به پای ادب

مادرش میشود خدای ادب

روشنی بخش کوچه های ادب

پسر کعبه نا خدای ادب

ماه شب های عشق آمده است

پاسدار دمشق آمده است

هر کسی بوسه از لبش می چید

در نگاهش حسین را میدید

بغل شاه لافتی که رسید

دست و بازوش را علی بوسید

مادرش گفت او فدای حسین

پسرم نذر بچه های حسین

عبد صالح شد و خدایی شد

بسکه مشغول دلربایی شد

روی خورشید از او طلایی شد

سبک جنگش که مجتبایی شد

با حسن گشت و عاقبت یل شد

کسب بازار عشق مختل شد

خطبه ای خوانده در سفر با عشق

از کلامش رسیده ام تا عشق

پای وعظش نشسته حالا عشق

عشق هم داد میزند ... یا عشق

باب نه , نه , نه ,  بیت حاجاتی

تو  مفاتیحی از مناجاتی

بیکرانی شبیه دریایی

خوش قد و قامتی و بالایی

قبله گاه هزار لیلایی

در نمازت عجیب شیدایی

درس غیرت به آب میدادی

آب را پیچ و تاب میدادی

جرعه جرعه حیات می ریزد

یک نظر ... کاینات می ریزد

پای مشکت فرات می ریزد

از نگاهت صفات می ریزد

باد و باران مسخرت هستند

جمله سرباز لشگرت هستند

روز آخر رسیده ، بیماری

حال عشق و تب سفر داری

توی خیمه نگاه تر داری

می روی تا که مشک برداری

جای دستت دو بال میخواهی

رخصت اتصال میخواهی

در تن تو برو بیا شده بود

جای شمشیر و نیزه ها شده بود

دشمن تو چه بی حیا شده بود

قصد اصلیش خیمه ها شده بود

فصل عشق و جنون سرازیر است

از نگاه تو خون سرازیر است

***

برگرفته از سایت بی پلاک




موضوع: ولادت حضرت عباس(ع)، 
 

تاریخ درج شعر : یکشنبه 1393/03/11 | 02:01 ق.ظ | خادم : شاهد | نظرات
تعداد کل صحن ها : 3 ::      1   2   3  
لطفا از دیگر صحن های حسینیه نیز دیدن فرمایید
.: پایگاه تخصصی مدح و مرثیه حسینیه:.